در آینهی جهان، که گویی انعکاسِ بیپایانِ روحِ سرگردانِ ماست، پیروزیِ من نه در فتحِ قلههای بیرونی، که در بازگشتِ غریبانه به آن سرزمینی بود که «درون خودم» نامیده میشد. من، که در هزارتویِ اشتیاقِ تو، ردِ پایِ خویش را در غبارِ فراموشی گم کرده بودم و خطوطِ ممنوعِ دلم را به بهایِ یک نگاهِ تو زیر پا گذاشته بودم، اکنون در خلوتِ خویش، ورق میزنم دفترِ خاطراتی را که بویِ کهنگیِ عشق میدهد.
اینبار، قلممویِ ارادهام را به رنگِ آگاهی آغشتهام. در انتهایِ آن باغِ متروک که زنبقهایِ زرد، با وقاری اندوهگین به انتظارِ خورشید نشستهاند، دوباره دست به کار شدهام؛ با انگشتانی که هنوز از لمسِ خیالت میلرزند، بذرِ «داوودیهای تازه» را در خاکِ سردِ تردید میکارم. این داوودیها، این شعلههای کوچکِ سفید و ارغوانی، قرار است «رنگِ هشدار» باشند؛ همان زنگِ بیداری که در هیاهویِ حضورِ تو، زیرِ انبار احساسِ بیپروا مدفون شده بود.
میخواهم وقتی خورشیدِ موفقیت، در افقِ غبارآلودِ زندگیام طلوع میکند، به یاد بیاورم که من، همچون ظرفی بندزده شکستگیهایم را با اصالت و داشتههایِ خویش ترمیم کردهام. آری، من تنها با تکیه بر آنچه در عمقِ جانم نهفته است، و با نگاهی که دیگر نه به امیدِ تو، که به ذاتِ لایزالِ خویش دوخته شده، ادامه خواهم داد.
گویی دنیا دوباره در آینهی زلال صاف میشود؛ و من، در حالی که داوودیها در میانِ زنبقها قد میکشند، اینبار میآموزم که چگونه میانِ عشق و خویشتن، پلی از نور بسازم؛ پلی که هیچ طوفانی قادر به شکستنِ ستونهایش نباشد.