
پاییز، آن رقص غریب و مهآلود، نه از سرِ اندوه، که از سرِ اشتیاق برای تولدِ دوباره فرامیرسد. در قامتِ نسیمی ملایم اما مقتدر در میان شاخههای لرزان میوزد، میآموزد که رها کردن، همیشه معنای از دست دادن را نمیدهد؛ گاهی رها کردن، تنها راهِ رسیدن به سبکبالی برای پرواز است.
ببین چگونه شاخهها، آن برگهای کهنه، طلایی و بیجان را با لبخندی از سرِ تسلیم به زمین میسپارند. آنها با خود نمیاندیشند که «چرا دیگر سبزو تازه نیستیم؟»، بلکه با خود میگویند: «بگذار تا زمین، این میراثِ کهنه را به آغوش خود بکشد تا من، در سکوتِ زمستان، برای شکوفاییِ بهاریِ فراتر، با توانی بیشتر رشد کنم و جوانه بزنم.»
ما در این هزارتویِ بیپایانِ زندگی، چقدر سنگینی میکنیم! چقدر بارهای فرسوده بر دوش داریم؛ افکاری که چون خاکسترِ سردِ آتشهای قدیمی در گوشههای ذهنمان فرونشسته اند، عادتهایی که چون زنجیرهایی نامرئی، پاهایمان را در گلولایِ روزمرگی فرو بردهاند، و ترسهایی که چون مهِ غلیظِ صبحگاهی، چشمِ دلِ ما را بر زیباییهای پیشِ رو بسته اند. اما پاییز، در میانِ هیاهوی درختانِ عریان و در خلوتِ باغچههای تنهایی، زمزمه میکند: «بگذار فروبیفتد... آنچه دیگر جان ندارد، آنچه سدِ راهِ نور است را رها کن.»
در این میان، میانِ رقصِ برگها و موسیقی، ناگهان باد، به میانِ خلوتی عاشقانه سرک میکشد. تصور کن، در پسِ پنجرهای شیشهای و شفاف که تمامِ وجودت را در بر گرفته، قطرات باران، نقاشیهایی از دلتنگی و امید میسازند. بوی خاکِ نمزده و برگهای فرو ریخته، عطرِ رستاخیز است. آنجا، در میانِ تنهاییِ باشکوه، عشق نه یک حضورِ پرهیاهو، که حضوری است در میانِ سکوت؛ مانندِ نسیمی که از میانِ شاخههای عریان میگذرد و در گوش نسسم نجوا میکند؛ حتی در عریانیِ روح، زیباییِ بیکرانی نهفته است.
پس بگذار آنچه را که میسوزد، بسوزد؛ و آنچه را که میریزد، بریزد. تا در این گذارِ پر از تامل، تو نیز همچون باغچهای که با بارانِ پاییز شسته شده، عطرِ تازهای از رهایی را در میانِ تنهاییِ خود بیابی؛ عطری که از میانِ شکافهای روحِ تو، به بیرون سرایت کند و به تمامِ جهان ثابت کند که حتی در دلِ رها کردن، شکوهِ یک تولدِ دوباره نهفته است.