
امروز، جانِ من، در میانهیِ تلاطمِ ابرهایِ پرباران، در جستوجویِ تو، گویی از خود بیخود گشته بود. آسمان، امروز، با تمامِ توانش، در سوگِ رفتن تو گریست؛ گویی نخستین قطرهای که بر گونههایِ خستهام نشست، پیامی در غیابِ تو بود که از میانِ لایههایِ ابرها به زمین فرود آمد. در همان دم، قلبم چنان از تپشهایِ پرآشوب، سرباز زد که گویی تمامِ کهکشانها، از شنیدنِ خبرِ فراقِ تو، به لرزه درآمدند.
آیا در دوردستها، در میانهیِ سکوتِ غریبِ خود، لرزشِ سینهام را احساس نکردی؟ آیا ندیدی چگونه با هر بارانی که بر خاک مینشیند، جانی در انتظارِ اوست، قطرات باران ذرهذره در میانِ اشکها ذوب میشود؟ گویی آسمان، با هر قطره، دردی را که در سینه پنهان کرده بودیم، به زمین بازمیگرداند؛ و من، میانِ نجوایِ سنگینِ باران و سکوتِ مقتدرِ تنهایی، تنها صدایِ قدمهای تو را میشنیدم. قدمهایی که نه بر خاک، که بر جادهیِ پرپیچوخمِ سرنوشت، با انگشتانی از نور، ردی از امید را بر پهنهیِ خاک میکشیدند.
نگاه کن... ابرها، گویی تمامِ سنگینیِ این دلتنگی را در خود بلعیدهاند. آنها از آسمان، به جای من، میگریند؛ آنها تمامِ آن تپشهایِ بیقرار و آن آرزوهایِ نیمهتمام را در میانِ خود جمع کردهاند تا در این خاطرهیِ دور و دوردست، با هم بگریند و در میانِ تپشهایِ ابر، من را به یادِ تو بازگردانند.
و من، در این میانه، تنها به یک رؤیا دست زدهام؛ یک آرزویِ دستنیافتنی که در دفترِ روزگار، با رنگِ خاکستریِ ابرها نوشته شده است. آرزویی که تنها زمانی معنا مییابد که تلالویِ طلاییِ خورشید، با نگاهِ پرمعنایِ تو در هم آمیزد. من در انتظارِ آن لحظهیِ رستاخیز هستم؛ لحظهای که در آن، باران به جایِ اشک، شهدِ پیام دیدار باشد و آسمان، به جایِ گریه، لبخندِ خورشید را بر لبانِ ما بنشاند.
تا آن روز، من در میانِ این باران، با هر قطره، نامِ تو را بر آینهیِ خیال مینگارم؛ و با هر تپشِ قلب، پیوندی نانوشته میانِ زمین و آسمان، میانِ تنهاییِ من و حضورِ بیزمانِ تو، میبافم. چرا که میدانم، حتی در عمیقترینِ خزانها، ریشهیِ نگاهِ تو، در میانهیِ خاک، منتظرِ آن تلالویِ نخستین است تا دوباره، تمامِ جهان را به رنگِ عشق درآورد.