ای چشمانی که در تلالویِ درخشانِ خورشید، من را به مذهبِ رستگاری دعوت میکنی...
من میانِ دو سرنوشت، میانِ دو جادو، ایستادهام. در نگاهِ تو، هم شکوهِ اوجِ خواستن را دیدهام؛ آنجا که کلماتِ قدرتمند، همچون شکوفههایی تازه، بر بلندای درختانِ باغِ هستی قد کشیدهاند و به من وعدهیِ آسمانها را دادهاند، در همان چشمها، سقوطِ ویرانگر و لرزان از ارتفاعاتِ پستِ کوهستانِ فراموشی را نیز دیدهام؛ همان سقوطی که در آن، تمامِ گذشتهها در غبارِ نیستی گم میشوند.
و من... من هر دو را با تمامِ وجود، با تمامِ لرزشِ روحم، انتخاب کردهام.
من پذیرفتهام که روحم، پناهگاهی باشد برای آن جانهایِ رنجور که در غرقابِ اندیشهها، راهِ بازگشت را گم کردهاند؛ برای آنهایی که در لنگرگاهِ تفکراتِ بیکران، میانِ موج و ساحل سرگردانند. من میخواهم در میانهیِ این تلاطم، تنها به تماشایِ ارزوهایِ نشکفتهیِ درونم بنشینم؛ همان ارزوهایی که در صفحاتِ سپیدِ کتابِ سرنوشت، همچون ستارههایی در انتظارِ تولد، پنهان شدهاند.
آری! من برمیخیزم و با قلمی که از رنگینکمانِ خیال ساختهام، بر ورقهایِ روشنِ تقدیر، نقشی تازه خواهم زد. من میخواهم با رنگهایِ سرخِ اشتیاق و آبیِ بیکرانِ آرامش، هرچه را که در تاریکیِ سرنوشت پنهان مانده، به نور عشق بدل کنم. من میخواهم با عشق، سرنوشت را از بندِ جبر، رها کنم و در باغِ تنهاییام، این قصهیِ ناتمامِ جهان را به پایان برسانم.