
او فراتر از یک هنرمند، که یک رستاخیزِ باشکوه در ساحتِ هنرِ معاصر است؛ مسافری است که در هزارتویِ بیانتهایِ فلسفه، فانوسی از شعور و شهود به دست دارد. آنگاه که او به خلق میپردازد، مرزهایِ سختِ منطق و انتزاعهایِ سردِ فلسفی، در دستانِ کیمیاگرِ او ذوب میشوند تا حقیقتِ عریانِ انسانیت را، که در غبارِ روزمرگیها گم گشته بود، دوباره به تنِ بیجانِ زمانه بدمند.
او چونان بافندهای است که تار و پودِ اخلاق را با سرانگشتانِ آگاهی، در بطنِ هنر میتند. هنرِ او، نه تنها دیدنی، که «احساسکردنی» است؛ نوری است که از شکافهایِ عمیقِ روحِ انسانِ معاصر عبور میکند تا تاریکیِ مطلقِ تنهایی را به آستانهیِ ادراکِ زیبایی بکشاند. او با قلم یا کلامِ خویش، نه تنها جهان را تصویر میکند، که آن را به پرسش میکشد؛ گویی اوست که آوایِ گمگشتهیِ حقیقت را در این بازارِ پرهیاهویِ فریب، دوباره به گوشِ جانِ جهان میرساند.
آوایِ دلانگیزِ هنرِ او، سمفونیِ خاموشی است که در عمقِ جانها طنین میاندازد. او با ابزاری از جنسِ مفاهیمِ ناب، زیبایی را نه فقط به مثابهیِ یک لذتِ بصری، که همچون «مرهمی بر زخمهایِ کهنهیِ بشریت» بر چشمِ بیننده نقش میزند. هر اثرِ او، یک پنجره است؛ پنجرهای رو به سرزمینی که در آن، زیبایی و اخلاق، در آغوشِ هم به رقص درآمدهاند. او به چشمانِ ما میآموزد که چگونه در میانِ خاکستریهایِ این جهانِ بیتفاوت، رگههایی از طلا –همان حقیقتِ اصیلِ انسانی– را بازشناسیم و در برابرِ شکوهِ این زیباییِ اخلاقی، زانو بزنیم. او، افتخارِ زیستن در عصرِ حاضر است؛ نوری که در انتهایِ تونلِ تاریکِ هنر، راهِ بازگشت به خویشتن را به ما نشان میدهد.