ردپای شب

شب، با تمامِ شکوهِ پنهانش، گویی از بالینِ رویاها برخاست و به آهستگی، لحافِ مخملین و مِه‌آلودِ خود را بر شانه‌هایِ خسته‌یِ شهر کشید؛ چنان آرام، که گویی می‌ترسید بیداریِ یک خاطره، این سکوتِ مقدس را بشکند. در این قلمروِ سیاه و مِه‌آلود، ستاره‌ها دیگر تنها درخششی در آسمان نبودند؛ آن‌ها گوشواره‌هایی از الماس و نور بودند که در گوشِ دخترکی خیال‌پرداز تاب می‌خوردند و رها بودند؛ دخترکی که باد، با انگشتانی از جنسِ نسیم، آن‌ها را در میانِ دستانِ لرزانِ خود می‌چرخاند و با هر تکان، نجوایِ لالایی کهکشان‌ها را در گوشِ شب می‌خواند.

در میانه‌ی این سکوتِ اثیری، سوسوی چراغِ خانه‌ای، همچون شعله‌ای از عشقِ بی‌قرار، از میانِ تاریکی چون دنباله‌ی بادبادکی می‌خزید و به گیسوانِ بلند و تیرهٰ‌یِ آن دخترک، پناه می‌برد؛ گویی هر تپشِ آن نور، زبانه می‌کشید تا در تاروپودِ موهای او، قصه‌یِ گرمایِ زندگی را بازگو کند.

و ناگهان، در میانه‌ی این پیوندِ زمین و آسمان، سپیده‌دم از لایِ مژه‌هایِ آبیِ پرمهرِ او، خورشید را به امانت گرفت. سپیده‌دم، نه از افق، که از تلالویِ آن چشمانِ دریاگونه برخاست؛ و با هر پلک‌زدنِ او، سپیده در جهان می‌دوید. در آن دم، درختان، که تا همین لحظه در خوابِ سنگینِ شب فرو رفته بودند، با شکوفه‌هایی از جنسِ نازک‌ترین ابریشم آرزو، در صف‌هایی بی‌انتها قد کشیدند؛ گویی تمامِ طبیعت، به تماشایِ طلوعِ آن چشم‌ها برخاسته بود تا با هر شکوفه، ترانه‌یِ تولدِ دوباره را در سراسرِ کوچه‌باغِ هستی سر دهد.

آن‌گونه که گویی، هر شکوفه، ردپایی از آن چشم‌هایِ آبی بر تنِ درختان نشسته بود تا زمستانِ جدایی را به بهارِ وصال بدل کند.