
در نگاهِ تو که بودی، دستهایت عطرِ گلِ سرخ میبارید — چونان که گویی هر انگشتت بهاری را در آستین داشت.
حالا که رفتهای، اما گلهای سرخ باغ، بویِ دستهای تو را در دلِ خویش نگه داشتهاند؛ گویی این گل نیست که عطر میپراکند، که خاطرهی توست که در هر غنچه نفس میکشد.
نسیم، در هزارتویِ باغ پیچید و در هر گذر، از ارمغان نگاه تو گفت. تمامِ باغ، عطرِ حضورِ تو را به امانت گرفت؛ هر برگ، آینهای شد برای آن روزهایی که تو در آنها جاری بودی.
گلهایِ سرخ، قامت کشیدند و بهسویِ آفتابِ همسایه قد کشیدند — آن خورشیدِ مهربان که چون نگاهِ تو، افق را مینواخت. و آنگاه آفتابگردانها، سر بهسویِ خورشید چرخاندند و در آن گردشِ بیصدا، نگاهِ تو بود که معنایِ تازهای به عشق بخشید — چونان زمزمهای که در دلِ باغ، همیشه جاریست.