
گر درد شوی، زهر شوی، پنجه به قلبم بکشی
گر در باغِ جانم به جایِ گل، خار بنشانی
گر ماه از آسمانم بدزدی و ستارهها را خاموش کنی
من باز تو را، باز تو را، باز تو را میخواهم
گر صبر مرا لبریز از آه کنی
قلب مرا بشکنی چون جامِ شراب
چشمِ خستهام بیتاب کنی
جانِ بیتابم را آب کنی
گر نامم را از دفترِ روزگار پاک کنی
گر ردّ پایم را از جادهها بازستانی
من باز تو را، باز تو را، باز تو را میخواهم
گر زمستان را در بهارم بنشانی
گر بلبل را از گلستانم برانی
گر باران را به آتش بدل کنی
گر دریا را از چشمهایم بازستانی
گر آینهها تصویرِ مرا پس بزنند
و جهان با من از تو سخن نگوید
باز هم در دلِ من، نامِ تو میدرخشد
چون ستارهای که عاشقِ شب است
زیرا من تو را نه با چشم، که با جان دیدهام
تو را نه با دست، که با رگهایم لمس کردهام
تو را نه در لحظه، که در ابدیت گم کردهام
و قلبِ شکستهام را
با طلایِ عشقتو دوباره به هم دوختهام
چون جامی که ترکهایش را میبوسد
پس من تو را میخواهم؛
تو را، با زخمهایت، با خشمهایت، با مهربانیِ پنهانت
تو را چون تشنهای، باران را
تو را چون شبنم، گلها را
تو را چون شب، ستاره را
من تو را، تو را تا به ابد میخواهم