درد مقدس

مرا با آن لبخندهایِ آفتابی و آشکار چه کار؟ آن لبخندها، سهمِ چشم‌هایِ رهگذران آفتاب نگاهت است و چراغِ روشناییِ کوچه و بازار سهم جاده های طولانی عاشقانه. من اما، به ضیافتِ آن "نیمه‌یِ پنهانی" رفتم؛ به سراغِ آن کنجِ دنج و تاریکِ وجودت که حتی آفتاب هم جرأتِ سرک کشیدن به آن را نداشت.

من، عاشقِ آن اندوهِ مِه‌آلود شدم که پشتِ نقابِ لبخندهایت، چون رازی در تهِ یک سیاهی عمیق، پناه گرفته بود. من، نه دلداده‌یِ هیاهویِ کلامت، که عاشقِ آن "سکوتِ نجوایی" شدم؛ همان واژه‌هایی که پیش از تولد پروانه‌های گرداگردت بر لبانت، در تلاطمِ قلبت جان می‌دادند و هیچ‌کس را گوشِ جان، به شنیدنِ صدایِ شکسته شدنِ این بالهایِ زرین نبود.

من، شیفته‌یِ آن خستگیِ ممتدی شدم که در پسِ نگاهت نشسته بود؛ آن خستگیِ قدیمی که سال‌ها در پس‌کوچه‌هایِ پرفراز و نشیبِ زندگی‌ات، چون پیچکی از شانه‌هایِ صبورت بالا رفته بود تا گل‌هایِ سرخِ "تجربه" را بر جانِ وسیعت برویاند. ای کاش می‌دانستی که این خستگی، خود، سازِ کوکی بود که آهنگِ تازه‌ای از عشق را در شبستانِ قلبم می‌افروخت.

من، در تماشایِ لبهای تشنه‌ی تَرَک‌خورده‌ات، به دنبالِ چیستیِ آن واژه‌هایی بودم که گویی هزاران سال در صحرایِ دلت هجی می‌شدند اما به کامِ هیچ‌کس ننشستند. من، عاشقِ آن نمِ اشک بر گونه‌هایت شدم، عاشقِ آن چشمانِ بی‌فروغ که گویی از پسِ هزار شبِ تاریک و بی‌ستاره، هنوز هم زیباترین کهکشانِ جهان را در خود پنهان داشتند.

آری، من دل به آن "ویرانه‌یِ باشکوهِ" وجودت بستم که هیچ‌کس ندید و هیچ‌کس نخواست که ببیند اما من عاشقانه غرق در تماشای آن بودم.