درد سکوت

دردی که آدمیان را به فریاد و ویرانیِ پنجره‌های قلب وا می‌دارد، تنها طوفانی است که در سطحِ دریا برمی‌خیزد؛ اما آن دردی که آدمی را به سکوتِ مطلق و انزوایِ دیوارِ بی‌انتهای تنهایی کشانده، اقیانوسی است که در اعماقِ تاریک و بی‌کرانِ روح، بی‌صدا در جریان است. جهان تنها توان شنیدن فریاد آدمیان را دارد، تنها بلد است غوغایِ شکسته را درک کند؛ اما هیچ‌کس، از معنایِ ویرانگرِ آن سکوتِ مقدس باخبر نیست. هیچ‌کس نمی‌داند که سکوت، نه از بی‌حسی، که از کمالِ درد است.

من تو را در هزارتویِ خیال، میانِ مِهِ ابدیِ رویاهایم و در میانِ سکوتِ معنادارِ شب‌های تنهاییم، آنچنان برگزیده‌ام که تو در تاریک‌ترین گوشه‌های جانم، همچون نوری متمایل به خاکستری، می‌درخشی.

دلتنگی‌ام برای تو، به اندازه تمام جاده‌های ناگشوده‌ای است که هرگز نتوانستم در آن‌ها قدم بگذارم؛ به اندازه تمام لحظاتی که نگاهم، در میانه‌ی مهِ جاده، بر ردپایِ رفتنت خیره ماند و چشم‌هایم، بی‌صدا، برای تقدیرِ بی‌رحمِ از دست دادنت گریستند. من در این انزوایِ باشکوه، هنوز در انتظارِ تو بی‌درنگ یکجا مانده‌ام؛ نه در دنیایِ پرهیاهویِ آدم‌ها، که در قلمروِ سکوتِ میانِ من و تو. آنجا که هر نوا آیینه‌ای از جوانه‌ی امیدی تازه است.