
ای کمالِ گمشده در میانهی ویرانی...
من تو را چنان میخواهم که زمین، عطشِ باران را در اوجِ خشکسالی میخواهد؛ اما این خواستن، نه چون جویباری روان، که چون رگباری از تیغهای بلورین است. عشقی که در خاموشی میسوزد، چون شمعی است در دلِ یک معبدِ متروک؛ نورش باشکوه است، اما تنها برای تماشایِ سایههایی که در حالِ فروپاشیاند.
ما در میانهی این نامرادیِ بیکران ایستادهایم؛ جایی که زیباترین رویاها، در آغوشِ مرگترین واقعیتها خوابیدهاند. عشقِ ما، این تضادِ عجیبی است که در اوجِ شکوه، در آستانهی فروپاشی است؛ همچون شکوفههایی که در میانهی طوفانِ سهمگین، با تمامِ وجود میرقصند، بیآنکه بدانند ریشههایشان در حالِ فروپاشیاند.
من در این دریای طوفانی، تنها یک مسافر نیستم؛ من خودِ طوفانم. من ویرانهای هستم که از تلاطمِ این موجها، تنها تکهای از خود را برای یادآوریِ نامِ تو بر جای گذاشته است. هستیِ من، چون پناهگاهی است که در میانهی این بارانِ برقآسا و هزارتویِ بیپایان، گم شده باشد؛ بیسرپناه، بیپناه، و تنها... در جستجویِ معنایی که تنها در نگاهِ تو نهفته است.
ما در میانهی این تلاطم، در پیِ آن تکهی گمشده از آسمان هستیم؛ عشقی که در عینِ ویرانگری، تنها راهِ نجاتِ ما در این سیاهیِ مطلق است.