خلوت مقدس

شتابان، با گام‌هایی که از تپشِ هرروزه اضطراب می‌لرزیدند، به سوی «خانه» روان شدم؛ به همان پناهگاهِ امن که در حصارِ سکوتش، جانم آرام می‌گرفت و احساسم در میانِ تار و پودش، از تلاطمِ جهان رها می‌شد. گویی تمامِ لحظه های روز، در جستجویِ آن آشیانه‌ای بودم که در آن، نفس کشیدن، معنایی از بودن باشد.

او، آن آشنای غریبه، شتابان از پی من آمد؛ همچون سایه‌ای که از تنِ من جدا نشود. دستش را، با شتابی چون شاخه درختی در باد، بر شانه‌ی لرزانم نهاد و با صدایی که طنینِ پرسشگری و طنین کنجکاوی داشت، پرسید: «کجا با این شتابِ بی‌امان؟ تو را که کسی نیست... کسی که در آستانه‌ی انتظار، چشم به راهِ بازگشتت باشد و در میانه‌ی غیبتت، نگرانِ گذارِ تو در این راهِ بی‌کران.»

نگاهم را از مسیرِ پرپیچ‌وخمِ دنیا برنگرداندم و با صدایی که از اعماقِ خستگیِ هستی‌ام برمی‌خواست، گفتم: «من به سوی "خودم" می‌شتابم. من در پیِ آن خانه‌ای هستم که در آن، من، تنها من هستم. می‌روم تا آنجا که حضورم در خانه، دلم را به سوی باغِ تنهایی‌ام دعوت بگیرد؛ تا در میانِ عطرِ شمعدانی‌هایِ لرزان بر لبۀ برکه‌ی آرام، لحظه‌ای از این جهانِ غریب، بی‌خبر باشم. می‌روم تا زندگی، با طعمِ تازه‌ی آن گلدان‌هایِ کوچک، دوباره در رگ‌هایم جاری شود. می‌روم تا در آینه‌ی زلالِ حقیقت، با خود روبرو شوم و در میانه‌ی نگاهِ من، من، از این دگردیسی‌هایِ ترسناک و خیالیِ جهان، رهایی یابم و دمی، تنها برای خود، بیاسایم.