
دلم شکسته است...
باز هم دلم، بیهوا، از عمقِ این تپشهای خسته و غریب شکست.
مثل چینیِ نازکِ ماه در آبِ تیره، مثل شاخهی بادزدهی اقاقی زیرِ رگبارِ بیرحمِ پاییز.
بی آنکه در دریچهی هیچ نگاهی، پنجرهای به روی این شبِ یخزده باز شود؛
بی آنکه آهی از حسرت، معنای این قلبِ سرمازده را — این قلبی که در کوچهباغهای تنهاییاش جز لالاییِ باد چیزی نشنیده و جز نامِ تو به یاد نیاورده — برای کسی سرمشق کند.
کسی... آه، آن کسی که با شتابی بیرحمانه، با سرعتِ رودخانهای طغیانگر و بیرحم،
نقشِ گلآلودِ تنهایی و غم را بر آستانهی زندگیِ پردردم فرود آورد.
گویی فراموش کرده اینجا، قلبی میتپد؛
با دستی سنگین، بارِ دیگر نقشی از خاطرهی تلخِ فراموشی بر جانِ من،
چونان مهگرفتگیای غلیظ که هرچه ردپای نور بود را در خویش بلعید و هیچ برجای نگذاشت، جز خاکستر و سکوت.
اما بگذار این بار برف ببارد روی تمامِ این واژهها.
بگذار این قلبِ سرمازده، در حصارِ حریرِ تنهاترین لحظهها، پناهگاهی باشد برای پرندگانِ مهاجری که راهِ خانه را گم کردهاند.
تو شکستهای، سایهی من... اما در این شکستن، چه موسیقیِ مقدسی نهفته است!
مراسمِ خاکسپاریِ آرزوها، در جشنی از نورِ خاکستر و باد، عطرِ رزهای خشکیده را به آسمان فرو میفرستد.
و من، در میانِ این همه دوری، در این هزارتویِ تاریک و رؤیایی،
هنوز هم...
بر بامِ خیالِ تو، چراغی از جنسِ آه و ستارهای روشن نگه داشتهام؛
حتی اگر آن بام، تهی باشد از حضورِ تو،
و آستانهاش، غرق در غبارِ تلخِ فراموشی.
بگذار باد بیاید.
ما از تبارِ نسیم و خاکستریم؛ نه از دست میرویم، و نه از یاد.