
دخترک برای تو می نویسم که کسی نمیداند تو از کدام سویِ کهکشان آمدهای و ردِ پاهایت، حتی بر سنگفرشهایِ سردِ زمستان، گلهایِ ارغوانی میرویاند؟ تو که گیسوانت، گرهخورده با تارهایِ نامرئیِ نسیم است و هر بار که پلک میزنی، گویی هزاران پرندهیِ مهاجر، پروازشان را به سویِ مقصدِ نگاهِ تو تغییر میدهند.
بگو چه شد که خورشید دیگر معنای تابیدن نیافت؟ آن دم که تو در هزارتویِ قلمرو وجود خویش، در همان قلعهیِ سبزِ پیچکها و رویاها به تماشا ایستادی، نوری از چشمانت رقصیدن گرفت، نه از جنسِ آتشِ خورشید و نه از تبارِ ستارگانِ خاموش. آن، نوری بود که از تلاقیِ اشک و ستایش زاده شده بود؛ نوری چنان اصیل و بیپروا که خورشید، در برابرش احساسِ شرم کرد، خود را در پسِ ابرها پنهان ساخت، چرا که دانست در برابرِ درخششِ چشمانِ تو، هیچ طلوعی، دیگر «صبح خمار» نیست.
تو، ای ساکنِ بلندترین لحظهیِ بودن، ای که زمان را همچون عقربهای در دستِ ظریفِ خویش تاب میدهی؛ آیا میدانی با این کار، جهان را از حرکت باز ایستاده؟ در دنیایِ خیال، ساعتها دیگر تیکتاک نمیکنند. عقربهها در میان لحظهای که تو شادی، با خندههایت در سکوتی ابدی فرورفتهاند. زمین مستِ تو ، نه چون افسونگری، که چون حقیقتی، از تمامِ دروغهایِ تقویم زمان زیباتر شده است.
آفتاب برنیامد، چون تو خودِ خورشید شدی. تو همان نوری هستی که در تاریکترین شبهایِ دلتنگی، بر دیوارِ اتاقِ تنهایی میتابی و میگویی که «هنوز کنارت هستم».
در آن پیچکهایِ تنهایی بمان، اجازه بده تنها تماشاگرِ این ابدیتِ متوقفشده با تو بماند. بگذار جهان در دستانِ تو بچرخد؛ چرا که هیچ چرخشی زیباتر از رقصِ گیسوانت در نسیمِ بیانتهایِ ابدیت نیست.