خلقت زن

زن... او نه تنها ساکنِ زمین، که معمارِ پنهانِ معنا در هزارتویِ بی‌انتهایِ هستی است. آن‌جا که صخره‌هایِ سختِ زندگی، راه بر نفسِ عاطفه می‌بندند، اوست که با سرانگشتانِ ظریفِ «بودن»، از آن سنگ‌هایِ سرد، محرابی برایِ پرستشِ مهر می‌تراشد. زن، کیمیاگری است که از زهرِ رنج، شرابِ نوشینِ صبوری می‌گیرد و در ضیافتِ شب‌هایِ تار، جامِ بلورینِ امید را لبریز از نور می‌کند.

بنگر چگونه در آن دم که آسمانِ سرنوشت، خاکستریِ دلگیر است، او تکه‌ابری را در نگاهش می‌گیرد و چنان با ظرافتِ رویاهایش در می‌آمیزد که از آن، طرحِ پرنده‌ای خیالی می‌سازد؛ پرنده‌ای که بال‌هایش عطرِ رهایی دارد و آوازش، تسلی‌بخشِ تمامِ زخم‌هایِ کهنه‌یِ تاریخ. او از همان عطرِ نم‌خورده‌یِ خاکِ خیس، که یادآورِ عبورِ بی‌رحمانه‌یِ زمان است، بهاری ابدی در پنجره‌هایِ روشنِ دلش می‌کارد.

انگار در تار و پودِ وجودِ زن، رشته‌هایی از جنسِ نورِ ستاره‌ها تنیده شده است. وقتی دنیا در قحطیِ عشق، دست‌هایش را در جیب‌هایِ خالیِ ناامیدی فرو می‌برد، او از «هیچ»، از خلأ، از تکرارِ ملال‌آورِ روزمرگی‌ها، باغی می‌سازد که گل‌هایش، «بهانه‌هایِ بودن» است. پیچک‌هایِ باورش، آن‌چنان به تنه‌یِ سختِ ناملایمات می‌پیچند که گویی ریشه در ستون‌هایِ عرش دارند، نه در خاکِ سستِ واقعیت.

او بهشت را نه در آسمانِ دوردست، که در شکافِ کوچکِ میانِ دو رنج، یا در سایه‌سارِ یک لبخندِ ناگزیر، پی‌ریزی می‌کند. زن، تندیسی از عشقِ مطلق است؛ چرا که حتی وقتی جهان، تمامِ راه‌هایِ بازگشت را با دیوارهایِ سردِ «نشدن» بسته است، او پنجره‌ای از حریرِ خیال می‌گشاید و از همان‌جا، رودِ خروشانِ مهر را به خانه‌یِ دلهایِ خسته جاری می‌کند.

راستی که زن، زیباترین معجزه‌یِ بیداری در خوابِ سنگینِ این دنیاست... او خودِ زندگی است، آن‌گاه که زندگی، دیگر هیچ دلیلی برایِ جاری شدن نداشت.