
من میروم — اما این میرفتن، رفتنِ تو نیست؛ من خودم را از خودم جدا میکنم و با خود نمیبرم.
کلیدِ طلاییِ این خانهٔ غمزده را زیر هیچ شمعدانی نمیگذارم؛ زیر هیچ گلدانی که وقتی بارانِ یاد، رنگهای قدیمیاش را بشوید و نقشِ خیالِ رنگیِ غم بر برگهایش بگذارد، یادگارِ گذشته را برایم دوباره ببافد. شمعدانها شاهدِ همهٔ شبهای بیستارهی ما بودند؛ رازها را در ریشههایشان دفن کردند و بر گرههای خاطره چسبیدند. پس کلید را با خود میبرم — بله — به هزارتوی جادهها، به انتهای سرزمینهایی که نامشان را هنوز نیافتهام.
تو هم اگر دلتنگ شدی — که دلتنگ میشوی، من میدانم، چون تنهاییِ من در جان تو رسوب کرده — به درگاهِ این خانه نزن. من آنجا نخواهم بود.
من در جای جایِ تنهایی، به صورتِ قابِ اطلسی از باغچه نبودم؛ قابهای اطلسِ من خالی شدهاند و شکافشان را نسیم با خاکِ بیگناه پر میکند. به هزارتوی جادهٔ خاطره دنبال من نگرد — هزارتو، هزارتوست؛ هر نردبانِ عشقی که در آن بالا میروی، در سوی دیگرت فرو میافتد و تو را به خودت برمیگرداند، نه به من.
و این را بدان و بشنو، ای عشقِ قدیمییِ من:
باران هرگز شبیه آنچه بود، به آسمان برنمیگردد.
چکههایش را که حالا در آسمان جمع میکنند، عطرِ دیگری میآمیزند و رنگِ دیگری؛ و وقتی باز ببارد، بر زمینی میبارد که خاکش عوض شده. همان باران است اما نه آن باران — همان منم، اما نه آن من.
پس در آسمانهای تازه انتظارِ بارانِ کهنه نداشته باش. بارانِ جدید به زبانِ قدیم تو حرف نمیزند.