
یادِ تو، ای غریبهی آشنا، زخمی است که نه التیام مییابد و نه به مرگ میانجامد؛ نه در فراموشی شبها غرق میشوی که از یادت بکاهم، و نه در دسترسِ دیدگانم قرار میگیری که به آغوشت کِشم. آه، این است سختترین زندانِ زندهبودن؛ حبس در دالانی میانِ «نیستی» و «نرسیدن»!
وقتی بادِ سرنوشت، با سرانگشتانِ نامرئیاش، رایحهی یادِ تو را در میانِ تارهایِ موهایم میپیچد، ناگهان طوفانی از خاطره بر جانم وزیدن میگیرد. من در این خیالِ شعلهور، در تبِ تندِ عشقِ تو میسوزم، چنان که گویی تنم در کورهی عطشی ابدی، فوران میکند. و افسوس... که در آینهی پیشِ رو، بر انتهایِ این جادهی تاریک و مه آلود، جز سایهی سنگین «فراق»، چیزی چشمانتظارم نیست.
چگونه این عطشِ سرکشِ مرگ را در رگهایم فرونشانم؟ چگونه طوفانِ تمنّایِ تو را در ساحلِ آرامِ صبر مهار کنم؟ حال آنکه زندگی، در غیابِ ردپایِ تو، در نبودِ آنهمه خاطره که بویِ تنت را میدهد، جز ملالی فرساینده نیست؛ گویی سایش تن بر صخرههایِ سردِ تنهایی است. زندگی بی تو، مشتی خاکستر است که باد، بیرحمانه در دستانِ خالیِ سرنوشت من میرقصاند.