
وقتی برای نخستینبار، زیر هجوم تند باران و بر تپشهای گرم زمین، تو را دیدم، گویی شبپرههای خیال، نامت را به آسمانها برده و ستارهها را برای آمدنت چراغانی کرده بودند. آن دیدار، در دستانت طعمی شیرین از رؤیا داشت؛ رؤیای داشتن تو، رؤیای پیچیدن عطر تنت در خلوت لحظههای بیقرارم، جایی که هر نفس، بیاختیار به سوی تو پر میکشید.
مهربانیِ نگاهت، با رنگی آبی و آرام، بر سنگفرش خیس خیابان نقش بست؛ چنانکه گویی آسمان تکهای از قلبش را بر زمین جا گذاشته بود. نسیم هم، دزدانه و بیقرار، میان خلوت عاشقانهمان سرک کشید و لبخند پنهانیمان را به دیوارهای خاموش و حصارزده رساند.
آن شب، باران فقط بر شانههای ما نمیبارید؛ بر تنهاییهایمان، بر ترسهای دورمان و بر تمام فاصلههایی که میان دو قلب ساخته شد نیز فرو میریخت. و من، در میان آن همه آب و نور و سکوت، فهمیدم بعضی دیدارها اتفاقی نیست؛ بازگشتِ دو روح به باغیست که سالها پیش، در خواب یکدیگر کاشته شدهاند.