
دوست دارم از خود خویش دور شوم؛
از این مامن جان که در آینهی وجودم ایستاده
و هر شب با خودِ من، بر سرِ هیچ میجنگد.
از این روحِ سرگردان که در ازدحامِ سکوت،
سراسیمه کوچهبهکوچهی تنهایی را بدنبال نشانی از تو میگردد
و نام تو را، چون چراغی خاموش،
در مشتهای لرزانش پنهان کرده است.
من در این خلوتِ بیانتها،
تنها ماندهام و با سایهی بلند خود قدم میزنم؛
سایهای که از من خستهتر است
و از تمام راههای طولانی که به تو نرسیدند،
غمگینتر.
اما تو ببین با این دلِ آشوبزده چه کردهای؛
با دلی که پیش از تو
آرامآرام فرو میریخت اما چیزی نمیگفت،
و اکنون بیقرار،
بر سرِ هیچ با همه جهان میجنگد؛
بر سرِ یک نگاه،
یک لبخندِ نرسیده،
یک واژهی عشق
که شاید هرگز از لبهای تو جاری نشود.
تو آمدی و در من،
جنگی برپا شد میان ماندن و گریختن از سایهی وجود تو؛
من از خودم خستهام،
از این دلِ بازیچه که با هر نگاهِ روشنِ بیلبخند
به آتش عشقی تازه فرو میافتد،
از این جانِ بیپناه
که در نبودِ واژهی عشق،
تمام شب با خودش میجنگد.
کاش میشد یک شب
خودم را از خودم جدا کنم،
این دلِ زخمی را در باغی دور تنها بگذارم
و بینام و بیخاطره،
در امتداد بارانی خاموش،
به سوی تو بشتابم؛
شاید آنجا، کنار تو،
این «من فرو خفته» آرام گیرد
و دریابد عشق،
گاهی نه رسیدن است و نه داشتن؛
گاهی فقط نوریست
که در تاریکترین فصلِ روح
هنوز جرئتِ روشن ماندن دارد.