
بِشنو ای دل که بهترینِ رفیقان، آن قلبی نیست که در حصارِ تنهاییِ خشکیده، به انتظارِ فردا نشسته باشد؛ تا در شبهایِ بیستاره، با لرزشِ قلم، هزاران معنای عاشقانه برای او سرمشق کنی.
نه... رفیقِ نابِ تو، آن افکاری است که در هزارتویِ غبارآلودِ ذهن، دور از چشم و گوشِ آدمیان، چون الماس در دلِ سنگ پنهان گشتهاند. همان اندیشههایی که تو در ساحتِ تنهایی، با استدلالهای شبانه و در سکوتِ مقدسِ شب، از دلِ تاریکی، هزاران جوانهٔ امید آفریدهای.
آنجا، در جایی که تنها شعلههایِ پرپیچوخمِ دانایی، در میانِ تاریکی برافروخته ماندهاند، تو با ریشههایِ تپنده و پرشورِ خود، از میانِ خاکِ گذرا و منزلگاههایِ رنگباخته، راهی گشودی. تو با آن خردِ سبز، ماندگاریِ سرسبزی را از دلِ گذار، بیرون کشیدی؛ تا همچون سروهایِ سربلندِ باغ، همواره در اوجِ شکوه، ایستاده و پابرجا بمانی.