
ما نه چون قوهایی باشیم که در تلاطمِ آب، لحظهای سر به سر میگذارند و میگذرند؛ ما دو کوهیم، استوار و ریشهدار در دلِ خاکِ سرنوشت، که شانهبهشانهی هم، در برابرِ تندبادهایِ زمانه قد علم کردهایم. ما به هم تکیه دادهایم، نه برایِ ایستادن، که برایِ اوج گرفتن در هزارتویِ این زندگی.
بگذار امواجِ پریشانِ گیسوانم، چون رودی که به دریا میرسد، بر امنِ شانههایِ مردانهات آرام بگیرد. در این پناهگاهِ امن، ما سر به سرِ غمهایِ کهن میگذاریم، ریشهشان را میخشکانیم و شادی را از پیشتر، در مزرعهیِ دلمان چنان درو کردهایم که گویی پاییزِ اندوه، هرگز راهی به این خانه ندارد.
و آنگاه، خرامان و سبکبال، رها از بندِ زمین، در امتدادِ جادهای که تنها «خیال» میشناسد، پرواز خواهیم کرد. اگر مرگ روزی سر برسد و ما را ندیده بیابد، بداند که ما پیش از آن، در همین آغوشهایِ کوهوار، در همین تلاقیِ شانهها، جاودانگی را زندگی کردهایم. فراموش نکن که قلبِ من، تپشِ خود را نه با عقربههایِ ساعت، که با ریتمِ نفسهایِ تو تنظیم کرده است؛ حتی اگر تمامِ جهان به خواب برود، قلبِ من در خیالِ تو بیدار خواهد ماند.