
عشق، همواره اسلحهایست پُر، که لولهاش را دقیقاً به سمتِ هزارتویِ تاریک و مهگرفتهیِ ذهنی نشانه رفته که محو تماشاست. آه از این سلاحِ عجیب! در میدانِ جنگ، گلوله میآید تا پروندهیِ بودن را ببندد؛ یک لحظه، یک صدایِ گنگ، و تو میدانی چرا و چگونه به پایان رسیدهای. اما در میدانِ عشق، تو سالهاست که ماشه را چکاندهای و زخمی، ایستادهای... در این ایستادنِ بیپایان، تنها یک سوالِ بیجواب، چون روحی سرگردان در راهروهایِ تاریکِ ذهن میچرخد: "آنهمه دوست داشتن، به کدامین ناکجاآباد گریخت؟"
بادبادکهایِ خیال را با ریسههایی از جنسِ رنگینکمان، به آسمانِ بلندِ آرزوها میفرستی، غافل از آنکه نسیمِ خاطره، گاهی چنان سرد و سهمگین میوزد که ریسهها را از دستهایت میرباید. ناگهان، تمامِ آن نقشهایِ رنگی، تمامِ آن رویاهایِ بافته در اوج، چون پرندگانی تیرخورده، از آسمانِ بیحامیِ سرنوشت فرو میریزند.
و آنگاه، تاریکیِ مطلقی آغاز میشود... نه یک تاریکیِ معمولی، که سیاهیِ عمیقِ شبهایِ بیستاره؛ جایی که دیگر هیچ افقی بویِ صبح نمیدهد و هیچ خورشیدی، به وعدهیِ طلوعِ دوباره، دلِ ویرانِ شبزده را گرم نمیکند. تو میمانی و این تماشایِ فروپاشی، در حالی که در پسِ آن همه دوست داشتن، تنها سکوتی به وسعتِ یک کهکشانِ خاموش، برایت به یادگار مانده است.