
چه هجرانِ سهمگینی است، این عطشِ بیکرانِ دلتنگی، آنگاه که دیگر مجالی برایِ نشستن بر پلههایِ امید و چشمبراهیِ قدمهایت نمانده است. گویی سرنوشت، ما را از حقِ سادهیِ منتظر ماندن نیز محروم کرده و من در این هزارتویِ بیانتهایِ زمان، محکومم که در سکوت، نامِ تو را در پستویِ دلم زمزمه کنم.
دلم میخواهد این جهانِ پرهیاهو و خاکستری را، با تمامِ غبارِ سردش، با تمامِ آشوبهایِ بیدلیلش، برایِ لحظهای هم که شده، از پشتِ پلکهایم بیرون برانم. میخواهم چشمانم را چنان محکم ببندم که گویی میخواهم این واقعیتِ تلخ را به دستِ فراموشی بسپارم. و آنگاه، در آن لحظهیِ نابی که با هزاران امیدِ لرزان، پلکهایم را دوباره به رویِ تماشایِ جهان میگشایم، تو...، همچون معجزهای که از دلِ اسطورهها بیرون آمده، تمامقد در چارچوبِ درِ این خانهیِ متروک ایستاده باشی.
با همان نگاهِ آشنا؛ همان نگاهی که گویی هزاران سالِ نوری، رنجِ نبودن را با خود همراه کرده و حالا با آرامشی مطلق به من خیره شده است. با همان لبخندِ همیشگی، که مرزِ میانِ زمین و آسمان بود؛ لبخندی که انگار، نه یک حرکتِ سادهیِ لب، که نجوایی بود از سکوتِ مقدسِ کهکشانها. حضورِ تو در آن لحظه، سادهترین اتفاقِ جهان در پسِ این هزارتویِ سردرگمِ هستی خواهد بود؛ حضوری چنان عمیق که گویی تمامِ قوانینِ سختِ جهان، در برابرِ گرمایِ حضورت رنگ میبازند.
آنقدر نزدیک که حتی سایهیِ وجودت را بر پوستِ تنم حس کنم. دست که دراز میکنم، میخواهم میانِ آن همه فاصله، تو را در آغوش بگیرم؛ میخواهم در آن آغوش، طعمِ گمشدهیِ امنیت را دوباره بچشم. میخواهم وقتی نگاهم در نگاهت گره میخورد، تلاقیِ چشمانمان، سپیدهدمی باشد که نویدِ روشنایی را در پسِ سیاهترین شبهایِ عمرم حک میکند. و صدایت که در وزشِ نسیمِ سحری میپیچد، همان آهنگِ شادیِ کودکانه باشد؛ همان نوایِ زلالی که یادآورِ روزهایی است که دنیا، تنها دشتِ بازیِ ما بود و قلب، تنها خانهیِ امنِ عشق. در آن لحظه، میخواهم جهان، در همین نقطه، همین تلاقیِ دستها و نگاهها، از حرکت باز ایستد و فقط ما باشیم و این نسیمِ آکنده از عطرِ خوشِ خاطرات...