تقدیر زندگی

چه ترسنااک و چه درخشان است این رقصِ ناتمام؛ شکوهِ یک سوختن که از لحظه‌ی پذیرشِ آن تقدیرِ سیاه آغاز می‌شود و در میانه‌ی بوسه‌ای نیمه‌تمام و نبردی بی‌امان، به زمین می‌افتد. زندگی برای آن پیکارگرِ خسته، گویی بویِ تند و ناگرفته‌ی شکوفه‌هایی است که پیش از آنکه چشم به جهان باز کنند، در تلاطمِ طوفان فروریخته‌اند؛ حقیقتی عریان که در تار و پودِ هستی، چون زخمی پنهان، می‌تپد.

اما بشنو... آدمی را نه در پیروزی، که در همین لرزشِ وجود و در همین مسیرِ پرپیچ‌وخمِ سرنوشت، درسِ بودن می‌آموزند. آدمی می‌آموزد که باید در این جاده‌ی بی‌کران، با پاهایی که از سنگینیِ غم می‌لرزند، اما با قلبی که از آتشِ امید می‌سوزد، بدود.

بگذار اشک‌هایش، همچون بارانی مقدس و غریب، بر خاکسترِ تنهایی‌اش ببارد؛ تا در فصل‌های گوناگونِ این سفرِ دشوار، حتی در میانه‌ی ویرانی، از شکوفه‌هایی از جنسِ تسلیم و ایستادگی، باغی در دلِ خود بسازد. چرا که تنها کسی که با تمامِ تلخی‌ها دست‌وپنجه نرم کرده، می‌تواند در اوجِ تنهایی، با چشمانی خیس، شکفتنِ معنا را در میانه‌ی ویرانه‌ها تماشا کند...