
گویی تمامِ جهان، گورستانی است از برای کالبدهایی زنده؛ جایی که هر کسی، در شکافی از زمان، به شیوهی خود، در خاکِ این هستی بیکران دفن میشود. برخی در تالارهایِ شلوغِ افکارِ پُرآشوبشان زنده به گور میشوند، برخی در ویرانههایِ قلبهایشان در کنار معشوقه های خیالی، و برخی دیگر، در انزوایِ بیکرانِ خویشتن، گویی در سپیدیِ مطلقِ برف دفن شدهاند.
اما ای دریغ از این بازیِ شومِ سرنوشت! که ما را در میانِ هزارتویِ پیچدرپیچِ جادههایِ بیپایانِ عمر، به تلهای سخت فرو انداخته. ما، در میانهیِ این مسیرِ پر گرهیِ سرنوشت، چنان غرق در گذرِ ثانیهها میشویم که تنهایی را همچون ردایی از ابریشم، بر شانههایِ خود میکشیم؛ بیآنکه بدانیم این تنها، وقفهای است در میانِ دو تپش، برای در آغوش کشیدنِ آن غریبهای که در اعماقِ جانمان نهفته است.
آن غریبهای که هر لحظه، در میانهیِ فراموشی، با صدایی شبیه به فرو افتادن برگهایِ پاییزی، در گوشِ روحمان فریاد بر میآورد: "من اینجا در میانهی راه ماندهام!"؛ او همان خویشتنِ گمشدهای است که در میانهیِ جاده، در پیِ بازگشت به خانه، در حالی گمشده که ما، تنها در حالِ گذشتن از میانِ سایههایِ عبوریم.