
صبح، نه از چرخیدنِ خورشید در مدارِ خودش، که از تپشِ خیالیِ دستانِ مهربانِ تو جان میگیرد؛ دستانت که گویی آرزوی نوازشاند بر گونهیِ هستی. ای کاش طلوع، نه در خطِ افق، که در پیچ و تابِ گیسوانت آغاز میشد؛ آنجا که نسیم، گیج و مست از عطرِ نفسهایت، رقصکنان سحر را بیدار میکند.
در آن لحظه، پیچکِ خستهیِ تنهایی در گوشهیِ باغچهیِ دلم، که سالهاست دورِ تپشهایِ قلبم پیچیده، به یکباره قد میکشید؛ نه به سمتِ آسمانِ سرد، که به سمتِ گرمایِ حضورت. تمامِ این انتظارهایِ طولانی و تمامِ ثانیههایِ جامانده در میان ردپای بیخیالیِ جهان، در آن لحظه معنا مییافت.
اگر خورشید، نورش را از لبخندِ تو وام میگرفت و باد، عطرش را از عطرِ نفسهایت، جهان دیگر یک کرهیِ سنگیِ سرد در میانِ بیکرانگی نبود؛ جهان تبدیل به بومِ نقاشیِ بینظیری میشد که در آن، تنها رنگِ جاری، «مهربانی» بود. کاش جهان، یکبار، فقط یکبار، با طلوعی از جنسِ آغوشِ تو آغاز میشد تا تمامِ سایههایِ اندوه، در برابرِ این نورِ مطلق، به سجده میافتادند.