تصدیق تلخ

اما... چقدر تلخ و چقدر باشکوه است این حقیقت که برخی آرزوها، تنها در میانه‌یِ ابرهایِ خیال نهفته می‌مانند. من اکنون، از دوردست‌هایِ بی‌کرانِ تنهایی، به سمتِ تو لبخند می‌زنم؛ لبخندی از جنسِ تسلیم و پذیرش، چرا که آموخته‌ام برخی خیال‌ها، تنها برای آن ساخته شده‌اند که در اوجِ درخشش، به مرزِ دست‌نیافتنی بودن برسند و همان‌جا کنار دنباله‌ی بادبادک خیال، ابدی شوند.

در هزارتویِ تاریک و بی‌انتهایِ ذهنم، جایی که تاریکی داشت بر جانم سایه می‌انداخت، شاپرکِ خیالِ تو پدیدار شد؛ بال‌هایِ تو، نورِ عشق را در تاریکیِ وجودم برافروختند و ناگهان، سایه‌روشن خوشبختی در اعماقِ چشمانم شروع به رقصیدن کرد. آن زمان بود که من، برای نخستین بار، معنایی تازه و بی‌همتا برای "دلتنگی" سرودم؛ دلتنگی‌ای که دیگر یک درد نبود، بلکه یک سرودِ دل‌انگیز بود.

اما ای تنها صاحبِ معنایِ من، همان سرود را نیز به یک آرزویِ دور، به یک افسانه‌یِ دست‌نیافتنی برای قلبِ بی‌قرارم بدل کردی. تو دلتنگیِ مرا، از یک حسِ زمینی، به مفهومی گنگ، مبهم و لبریز از طعمِ شورِ اشک‌هایِ سوگواری تبدیل کردی؛ چنان که اکنون، دلتنگیِ من، نه یک رنج، که یک آیینِ عاشقانه و ابدی است که در میانه‌یِ این جاده‌ی‌ مه‌آلود، تنها با طعمِ اشک و درخششِ خیال، قابلِ درک است...