
در میانهٔ این شبِ بیکران، پنجرهای گشودهام که تنها دریچهای به جهان نیست؛ این پنجره، نگاهِ توست که از دوردستها، با درخششی مقدس، سکوتِ شب را میشکافد و من را به آستانهی رؤیا میبرد. هر بار که نورِ چشمانت از این قابِ خیال میگذرد، گویی خورشیدی در میانهٔ نیمهشب طلوع میکند و تاریکی را با شکوهی خیرهکننده، به تسلیم میطلبد.
این دریچه، تنها یک گذرگاه نیست؛ این قابِ نقاشیِ هستی است که در آن، معنای دوبارهی خیال، با رنگِ نگاه تو، بازآفرینی از خیال میشود. گویی تمامِ رویاهای کهنِ من، در این لحظه، در آغوشِ نورِ چشم تو، جان میگیرند و بر بومِ وجودم نقش میبندند.
پس ای معشوقِ من، با آرامشی که از دلِ مهتاب میچکد، به چشمهای شب چشم بدوز... در حالی که تو در آرامشِ ماه غوطهوری و به رویا میروی، من اینجا، در مرزِ میانِ بیداری و خواب، تنها و بیقرار، در انتظارِ تو ایستادهام. من در سیاهیِ شب، با التهابِ اشتیاق، نقشِ تو را چنان در جانم حک میکنم که گویی شب، خود به سپیدهدم بدل شده است؛ و این سپیده، چیزی نیست جز آرزویِ سوزانِ دیدارت که در رگهای شب، چون نوری ابدی میتپد.