
من در برکهی عمیقِ اندوه فرونشستهام؛ جایی که آرامش و رنج، در هم تنیدهاند همچون رگهای گلهای یاس در شب. آنچنان با وقار و زیبایی در این انزوا شنا میکنم که گویی غرق شدن، تنها راهِ رسیدن به شکلی از جاودانگی است. هیچکس، حتی فرشتههای عبورکننده، به فکر نجات من نیستند؛ چرا که آنها نمیدانند من در حالِ کشفِ قلمرویی هستم که فراتر از ساحلِ زندگی تصویر شدهست.
هر شب، در خلوتِ روحم، رویایِ سقوط در میانِ آرزوهایی را میبینم که همچون پروانههایی خیس از شبنم، در جستجوی معنایی تازه از "بودن" به پرواز درمیآیند. پروازِ آنها، چنان رنگارنگ و پرشکوه است که حتی در وسعتِ خیال هم جایی برای گنجاندنِ آن نمییابم؛ رقصِ پرهای لرزانشان، نجوایی است میانِ تاریکی و روشنایی.
در این میان، من در میانهٔ نبردی پنهان، با تنِ خستهام دستوپنجه نرم میکنم؛ تنی که از سنگینیِ هستی لبریز شده. اما در میانهی این مبارزه، من همچنان زنده ماندهام... تنها برای آنکه در نگاهِ خیرهی جهان، فریادی را دریابم که در سکوتِ هستی گم شده. من در جستجویِ آن نگاه هستم؛ نگاهی که نه برای نجات، که برای "دیدن" مرا دریاید؛ نگاهی که در درکِ زیباییِ غرق شدنِ من، معنایی تازه برای زندگی بیابد.