ویرگول
ورودثبت نام
لیلی دختر روشنای شب
لیلی دختر روشنای شبمعمار و هنرمند
لیلی دختر روشنای شب
لیلی دختر روشنای شب
خواندن ۲ دقیقه·۱ ماه پیش

تالار آیینه‌ی هزار تکه

نمی‌دانم این تپش‌هایِ لرزان که سالیانِ متمادی است در سینه‌ام، در تقابل با بازی‌هایِ بی‌رحمِ سرنوشت، از تپش‌هایِ خودِ زندگی برخاسته‌اند یا پژواکی از نجواهایِ ساکتِ حضورِ تو. شاید هم، من دیگر نمی‌دانم مرز میانِ «من» و «تو» کجاست؛ چرا که هر بار سرنوشت، بازیِ خود را با من آغاز می‌کند، من صدایِ ضرب‌آهنگِ قلبم را نمی‌شنوم، بلکه صدایِ قدم‌هایِ تو را می‌شنوم که در تالارهایِ خالیِ هستی، ردپایِ خود را بر قلبِ هزارتکه‌ام حک می‌کنند.

قلبِ من، اکنون دیگر یک جام یکپارچه نیست؛ بلکه آینه‌ای است که در میانه‌یِ یک طوفانِ ابدی، به هزار تکه بدل گشته است. اما، ای معشوقِ دور از دسترس، این تکه‌ها دیگر در سیاهی غرق نیستند. هر تکه‌، چون قطعه‌ای از یک آیینه‌یِ جادویی، ردی از نورِ حضورِ تو را بر سردرِ خیالم نقاشی کرده است. تو، بی‌اجازه، مانندِ نسیمی که از میانِ دالان‌هایِ یک قصرِ متروکه می‌گذرد، تمامیِ لایه‌هایِ زیرینِ وجودم را به تصاحب خود درآورده‌ای؛ گویی ریشه‌هایت را در عمیق‌ترین لایه‌هایِ ناخودآگاهم کاشته‌ای تا هر تپش، نجوایِ نامِ تو باشد.

حتی در خیالاتِ من، جایی که گلبرگ‌هایِ شمعدانیِ رویاها می‌شکفند، هیچ رنگی جز رنگِ عشقِ تو را نمی‌بینم. گویی تمامِ نورهایِ رنگیِ جهان، در برابرِ آن لکه‌یِ درخشانِ حضورِ تو، بی‌رنگ و بی‌جان شده‌اند. حتی اگر در میانه‌یِ خاکستری‌ترینِ روزها بایستم، در ذهنِ من، تنها یک گلبرگِ شمعدانی وجود دارد که با رنگِ تو، در تلالویِ خاطره می‌درخشد؛ گلبرگی که از هیچ‌کجا نمی‌آید، مگر از میانِ دستانِ تقدیر که تو را به قلبِ من هدیه دادند و سپس، برایِ حفظِ پاکیِ این عشق، تو را در پسِ پرده‌هایِ دوردست پنهان کردند.

این تپش‌ها، این تلاطم‌ها، و این نقاشی‌هایِ نوری بر سردرِ خیالم، همگی، بخشی از یک آیینِ جاویدان هستند. من در حالِ ترمیم وجود خود هستم؛ همان‌گونه که، شکاف‌هایِ دیوار فروریخته را می‌پوشانند، من نیز شکاف‌هایِ ناشی از نبودنت را با نورِ خاطراتت پر می‌کنم. من با هر تپش، یک قطعه از آینه‌یِ قلبم را برمی‌دارم و بر صفحه‌یِ هستی می‌نشانم تا دنیا بداند: حتی در میانه‌یِ فروپاشی، اگر نوری از جنسِ تو در میان باشد، شکستگی‌ها خود به زیباترینِ تابلوی‌هایِ هنری بدل می‌شوند.

من و تو، در این هزارتویِ بی‌پایان، نه با جسم، که با ردپایِ نور بر رویِ لایه‌هایِ روح، با هم ملاقات می‌کنیم. و شاید، رازِ جاودانگیِ ما، همین باشد: اینکه ما، حتی در میانه‌یِ تنهایی، هرگز تنها نیستیم؛ چرا که هر تپش، بازگشتِ توست، و هر لایه از وجودِ من، قلمرویِ توست.

نور
۰
۰
لیلی دختر روشنای شب
لیلی دختر روشنای شب
معمار و هنرمند
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید