
بیا... از میانِ این سایههای سنگین و این سکوتِ پر از پرسش، دست در دستِ هم بگذاریم و به آن سو فراتر از افق، به سوی "امید" گام برداریم.
امید، نه یک سپیدهدمِ بیانتها، که همان شکوفهایست که با تمامِ زخمهایش، از میانِ سنگهای سرد و بیروح، سر برمیآورد. بیا از آن اخمِ تلخ و آن غبارِ خستگی عبور کنیم؛ بگذار تلخیِ چای، به شیرینیِ یک رویا بدل شود.
ما به دنبالِ آن نوری هستیم که در تاریکترین شبهایِ وجود، همچون یک پروانهی شبتاب، راه را به ما نشان دهد. مسیری که در آن، هر زخم، با زری از جنس وجود ناب ترمیم میشود و هر شکستهای، زیباتر از نخستین روزهایِ پیدایش میدرخشد.
بیا به سویِ آن صبحِ خیالانگیز، جایی که لعلِ لبهایت دیگر گنجینهای پنهان نیست و شعلهایست برای روشن کردنِ تمامِ مسیرهایِ تاریکِ جهان پرواز کنیم...