
نمیدانم خدا، بهشت را در کدام اقیانوسِ سکوت پنهان کرده است؛ آیا در شکاف میانِ ابرهایِ لرزانِ آرزو پناه داده، یا در غبارِ عطرِ باغی از یاسهایِ بیانتها، میانِ شکوفههایی که تنها با زمزمهیِ فرشتگان سر بازمیکنند؟
اما من برای یافتنِ آن، به جستجویِ آسمانها ننشستم. من بهشت را نه در اقیانوسهایِ دوردست، که در برق بینهایتِ نگاهِ تو یافتم.
آری، آنگاه که چون ستارهای دنبالهدار، از قلمروهایِ دورِ خیال و از میانِ غبارِ رویاها، بر جادهای سرسبز مملو از عشق میگذشتی؛ آنجا که زمین و آسمان در آغوشِ هم میرقصیدند، من تو را دیدم. در آن گذرگاهِ جادویی، جایی که تلالو و درخششِ خورشید در چشمانت طلوع میکرد و با درخششِ نگاهت رقابت میکرد، معجزهای رخ داد.
در آن لحظه، وقتی آن لبخندِ شیرین و آرام، چون نسیمی سپیدهدم، بیخبر بر جانم نشست و لرزهای بر وجودم افتاد، فهمیدم که خاستگاهِ تمامِ زیباییها کجاست. آن لبخند، نه تنها بر لبهایت، که در تار و پودِ خاطراتم ریشه دواند؛ گویی ریشههایش از نور بود و در خاکِ روح من، باغی از ابدیت آفرید.
آنجا، در میانهیِ آن برقِ چشمها و آن آرامشِ جانفزا، زندگی طعمِ دیگری به خود گرفت؛ طعمی از شادیِ خیال که پیش از آن، تنها در افسانهها شنیده بودم. من برای یافتنِ بهشت، به دنبالِ فرشتگان نرفتم، تنها کافی بود در برابرِ تماشایِ تو بنشینم... تا دریابم بهشت، نه مکانی، که لحظهای است، که جهان در چشمانِ تو متوقف میشود.