
(موسیقی با حسِ انتظار و اندکی اضطراب آغاز میشود،سپس به ملایمتی نوستالژیک تغییر مییابد.قطعهای که حسِ پایان یک دوره و مواجهه با واقعیت را منتقل کند.)
گوینده(با صدایی متین و کمی طنز تلخ، حسِ گذر زمان و اتفاقاتِ پیشبینی نشده):
شبِ یلدا بود و روکشها با حساب من باید آماده میشدند.گویی تقدیر،در این شبِ بلند،با من بازی میکرد.تمامِ این مدت،این روکشها صرفاً یک انتظارِ ساده بودند،اما حالا،تمامِ معنای«تمام شدن»ِ این دوره،در گروِ رسیدنِ آنها بود.از آنجا که من معمار و هنرمندم می دانستم تنها راه مطلوب برای سپاسگزاری از فردی فرهیخته مانند او هنر متعالی ست؛برای دکتر،تابلویی تهیه کرده بودم؛هدیهای که شاید ناچیز بود در برابرِ تمامِ زحماتش،اما سعی داشت تا شخصیتِ عمیقِ او و «فهمِ او از جهان »را بازتاب دهد.در کنارش، کارتِ دستسازِ خودم با طرحی انتزاعی از معنای شکوفایی و پرواز در دلِ مرکزیتِ جهان وحدت و یک دستنوشتهی دیگر.و برای دستیارِ همیشگیاش،تابلویی ساده تر با پیام رشد و شکوفایی و یک نوشته تایپی.
(افکت صوتی–صدای پیامکِ گوشی، سپس آهی عمیق و از سر ناامیدی.)
گوینده (با صدایی که کمی افت میکند، حسِ شکستِ نقشهها):
اما روکشها نرسیدند.فقط یک پیامکِ کوتاه از پذیرش آمد:«تأخیر در تحویل». گویی تمامِ نقشهها،دوباره به هم خورده بود. ناچار،زمانِ تحویلِ هدایا،به آغازِ سالِ نو میلادی موکول شد.دستنوشتهای جدید...
(موسیقی با حسِ گذر زمان و کمی دلنگرانی ادامه مییابد. قطعهای آرامتر که حسِ تردید را القا کند.)
گوینده (با لحنی کمی محتاطتر):
بالاخره آن روز رسید.کلینیک،پر از هیاهو بود.دکتر،با عجله، روکشها را در دهانم گذاشت و توضیحاتِ کوتاهی به دستیارِ جدیدش داد.کادوی دستیارِ اصلی را، که امروز غایب بود،فعلاً نگه داشتم.اما چون باید جایی میرفتم،هدیهی دکتر را،در یک پک،تقدیم کردم.شاید اینگونه،حساسیتِ محیط کمتر میشد.
(افکت صوتی–صدای قدمهای نامطمئن،سپس صدای خشخشِ باز شدنِ بستهبندیِ هدیه.)
گوینده (با لحنی که سعی در حفظِ آرامش دارد) :
او سرش پایین بود.سعی کردم صورتش را ببینم تا بتوانم کاملا حسم را بیان کنم، می خواستم صداقتم را در عظمت نگاهش،با زلالی نگاهم جاری کنم.اما در میانِ شلوغی و نگاههای کنجکاوِ دستیارِ جدید،ممکن نبود.با لحنی که انگار میخواست از زیرِ بارِ پذیرش این هدایا،برای حفظِ حرفهایگریش شانه خالی کند،گفت:«نه، شما جلسه قبل هم زحمت کشیدید.»
گوینده (با اصرار زیاد، کمی بلندتر و مصممتر) :
گفتم:«نه، آن برای چیزِ دیگری (تشکر) بود.» آنقدر اصرار کردم تا پذیرفت.در آن لحظه،میانِ هیاهو،و با یادآوریِ سختیهای برخورد با بیماری با حساسیت بالا مثل من،تنها توانستم بگویم:«بیمار...»و لال شدم. لکنتِ کلمات،گویای عمقِ چیزی بود که نمیتوانستم بیان کنم.
(افکت صوتی – صدای نفسِ عمیقِ گوینده. سپس لحنی آرام و گرم از دکتر بابایی.)
دکتر بابایی (صدایی آرام و تسکیندهنده):
«عزیزی شما...»
گوینده(با صدایی که از شنیدنِ این جمله،رهایی و شگفتی در آن موج میزند):
آن کلمات و آرامشش،مرا نجات داد. او باز هم با فهمِ عمیق و به موقعش، مرا شرمنده حضورِ پررنگ و پرمعنایش کرد. هدیه را گرفت.گویی دیگر هیچ بدهیای جز بیانِ بدهیِ قلبیِ من نسبت به الهامبخشیِ شخصیتِ او و تأثیرش در نجاتِ من از بندِ تن،ناگفته باقی نمانده بود.بدونِ پرداختِ باقیماندهی هزینه روکش،از کلینیک به سرعت خارج شدم.
(موسیقی با حسِ تعلیق و تردید ادامه مییابد، کمی کندتر و مرموزتر.)
گوینده(با لحنی که نشاندهنده نگرانی است):
چند روز بعد،با تردید،برای تسویه تماس گرفتم.پذیرش،با صدایی متعجب گفت: «صبر کنید، هر وقت کامل تحویل گرفتید.»با نگاهِ آنروزِ مسئول پذیرش در محاسبهی روکشها به من و دکتر، حس کردم انگار در تخفیفهای قبلی هم اتفاقِ نامتعارفی رخ داده بود.
(موسیقی کمی کندتر میشود، حسِ کنجکاوی و تلاش برای کشفِ راز. قطعهای که حسِ گرهگشایی را القا کند.)
گوینده(با صدایی که سعی در جمع کردنِ اطلاعات دارد):
وقتی به سختی بالاخره وقت گرفتم و رفتم،دکتر،برخلافِ همیشه، حدودِ یک ساعتی دیر کرد.در این فاصله، دستیارِ همیشگیاش را در پذیرش دیدم، بدونِ ماسک بود. با تردید به سراغش رفتم و پرسیدم:«عکسهای دندانم را شما زحمت میکشیدید؟»
(افکت صوتی – صدای نفسِ بریده و ترس در نگاهِ دستیار، سپس صدای خندهای که سعی در پنهان کردنِ نگرانی دارد.)
گوینده(با صدای بلندتر و هیجانزده،اما هنوز کمی نگران):
ترس در نگاهش موج زد. با خندهای نسبتا بلند، کادوی او را دادم، همراه با متنی تایپی در ستایشِ«همدلی».او هم به سختی پذیرفت،ولی گفتم می دانم شاید در فضای حرفهای شما خیلی عرف نباشد ولی در فضای حرفهی مهندسی در پایان کار و آخر سال برای عرض تبریک و سپاسگزاری هدیهای کوچک تقدیم می کنند.