
بِسمِالرّوح، ای جانِ ناپیدایِ من در دوردستهایِ بیدریغ...
سلام، ای دخترِ باران که در هر گامت، چشمهای از ابر بر زمینِ عطشناکِ من میجوشد. پیامِ وداعِ مرا به دستِ سکوت سپردی و از این گذرگاهِ متروک، چون نسیمی گریزپا گذشتی، حتی نپرسیدی این «وداع»، نه پایانِ یک قصه، که زخمی بود بر پیکرِ زمانی دور...
اما هنوز، آن درودِ بیکران که از میانِ گلبرگهایِ کبودِ باغچهام برخاسته بود، چون قاصدکی سرگردان، به نیمهیِ جهانِ تو رسیده است. آیا نشنیدی؟ آیا عطرِ این کلماتِ سوگوار، مشامِ رویاهایت را نیازرده است؟
ای کاش... ای کاش در لحظهای از آن عبورِ مهتابیات، درنگ میکردی. یک درنگِ کوتاه، به اندازهیِ تپشِ قلبی خسته، تا پاسخی از لعلِ لبت بر این گذرگاهِ غبارآلود ببارد. تو نمیدانی چه معجزهای در آن پاسخ نهفته است؛ اگر تو لب بگشایی، اطلسیهایِ بیتابِ من، در آغوشِ زنبقهایِ طلاییِ باغچه، چنان در پناهِ سایهیِ نگاهت به خوابِ عصرگاهی فرو میروند که گویی جهان را از دردِ بیداری شستهاند.
و آنگاه! شمعدانیهایِ خیالم، که در برکهیِ تنهاییام از اشکِ حسرت پر شدهاند، چشمهایِ غبارگرفتهشان را در زلالِ آن نگاهِ تو میشویند. آنها دوباره زنده میشوند، دوباره به رقص درمیآیند و در مسیرِ هر نسیمی که از سویِ تو میوزد، عطرِ بهارِ مهربانی را چون غباری از نور در کالبدِ جهان رها میکنند...
ای دخترِ باران، تو که از این مسیر طولانی کوچ کنی، باغِ من در انجمادِ یک وداعِ ابدی فرو رفته. بیا، که نگاهِ تو، تنها کیمیاگری است که مسِ تنهاییِ مرا به طلایِ دیدار بدل میکند.
آیا صدایِ شکوفهدادنِ این کلمات را در باغچهیِ دلت میشنوی؟