
(موسیقی ملایم و تأملبرانگیز آغاز میشود، حس بازگشت به خویشتن و امید را القا میکند)
گوینده (صدای آرام، عمیق و متین):
همانطور که داستایسفکی در کتاب ابله اش می گوید؛" هیچ چیز از رنجی که یک انسان در سکوت تحمل می کند، دردناک تر نیست. "
دوازده سال… دوازده سال بود که احساساتم، در غبارِ بیماری و داروها، در سکوتی عمیق فرو رفته بود. گویی کلمات، احساسات، و حتی تواناییِ درکِ زندگی، یخ زده بودند. این بیماری، که پس از آن تجربهی من در "عرفان" ( با تجربه شخصی ام)، سایهی بلندمدت خود را بر من افکنده بود، گویی همه چیز را از من گرفته بود. اما ناگهان، در اوجِ این انجمادِ روحی، در میانِ هیاهویِ جنگ و اضطرابِ بیرون… با او روبرو شدم. دکتر بابایی.
(افکت – صدای خشخش ظریف کاغذ، گویی راوی در حال نوشتن است. صدا اندکی تقویت میشود.)
گوینده:
ملاقات با او، فراتر از صرفِ یک درمانِ دندانپزشکی بود؛ جرقهای بود. جرقهای که سکوتِ طولانیِ من را شکست. مواجهه با آرامش، دقت و انسانیتِ عمیقِ او، و آن تواضع و مهرِ همدلانهای که در عمقِ وجودش حس میشد… دریچهای را به سوی دنیایِ درونِ من گشود. گویی او با متانت، قدرتِ کاریزما، دانش و تعهدِ خود، نه تنها دندانهایم را، که روحم را نیز ترمیم میکرد. گویی همه چیز از دریچهی نگاهم در حضور او تماشایی تر شده بود.
(افکت – صدای کوتاه و ملایمِ شروعِ موسیقی، که با جدیتِ کلامِ گوینده همراستا میشود. سپس کمی اوج میگیرد، حس امید و بیداری را منتقل میکند.)
دکتر بابایی (با صدایی آرام، متین و کمی دورتر، انگار در فضای کاری):
(نفس عمیق و آهستهای میکشد)
بسیار خب… همینطور که توضیح دادید. پس تمرکز باید روی…
(صدای گوینده با هیجانِ درونیِ خفیف، صحبتِ دکتر را قطع میکند، اما نه با بیاحترامی، بلکه با شیفتگی.)
گوینده:
آن مواجهه، آن حسِ دیده شدن و درک شدن در اوجِ آسیبپذیری… مرا به سمتِ خلقِ دوباره هدایت کرد. شیفتگیِ من به ویژگیهایِ شخصیتیِ او، نه فقط به عنوانِ یک پزشک، بلکه به عنوانِ نمادی از بهترینِهایِ انسانیت… انگیزهای شد برایِ "بازگشتِ کلماتِ مرده". کلماتی که سالها در من زندانی بودند، حالا با قدرت و شکوهی تازه از بند رها میشدند. اوج میگرفتند و دوباره تحسین میشدند.
(افکت – صدای نوشتن روی کاغذ محسوستر میشود، سپس موسیقی کمی بلندتر شده و حسِ رسیدن به اوج را منتقل میکند، اما آرام و متین. سپس به تدریج محو میشود.)
گوینده:
آنچه در کلینیکِ "دی"، در میانِ دستانِ آرامشبخشِ دکتر بابایی آغاز شد، برای من که همه ی پنجره های رو به زیبایی های زندگی را بسته بودم. فراتر از یک درمانِ دندانپزشکی بود. او کاتالیزورِ بازگشتِ من به زندگی، به احساس، به کلمات بود. او اسطورهای انسانی بود که در دلِ آشوب، نوری از امید و خلاقیت را دوباره در من روشن کرد. و این… داستانی است فراتر از دندان؛ داستانی از ترمیمِ یک روح.