
ای زیباترین اتفاقِ تکرارشوندهی قلبم! ای معجزهی کوچکی که هر سپیده، با سرانگشتان نرم و طلایی نور، دوباره بر آستانِ دلم مینشینی، من باز هم آمدهام.
نوایی به تو، که حتی اگر کنارم نباشی، لمسِ سرانگشتانِ آفتابیت همچون شمعی در شبزیارِ تنهاییم مهر را به قلبِ ناآرامم منعکس میکند؛ همانجا که در جاودانگیِ سینهام، شیشهشکستهای نهان است و تو، با طلای نگاهت، شکافهایش را با ظرافتی بیمثال میپوشانی — من آموختهام انعکاس شکست را با تو زیبا ببینم، چون حتی قلبم هم با رنگِ صدایت جلا میپذیرد.
حضورِ خیالت از هر آفتابی گرمتر است؛ آفتابها فقط پوسته را در رنگ طلاییشان آغشته میکنند، اما تو سینهام را به بار مینشانی. تلالوی روحبخشِ نگاهت از هر سرچشمهای گواراترست؛ چشمهها تشنگیِ گلو را میشویند، اما تو تشنگیِ اعصارِ پنهانِ وجودم را. من از آبهای همهی چشمههای جهان نوشیدهام و هنوز، با همین حنجرهی خسته، تویی که مرا بیتاب لحظهی آغاز میکنی.
ای عشقِ دورِ من! دورت را من جایی نمیشناسم جز در امتدادِ رگهایم. تو آن شهری هستی که من شاهرایش را نیاموختهام و در هزارتویِ رگهای این بدنِ خسته، هر راهبنبست را به نشانیِ تو فرامیخوانم و میپندارم سرانجام به پایتختِ نگاهت رسیدهام. سرنوشت، جادهها را با نخهای سیمی و سردی میبافد؛ اما من بافتِ قلبم را با نخِ خیالت رفتم، هر گرهاش یک بارِ دیگرِ آغوش توست، هر تارش یک «تو»، هر پودش یک «من».
امروز هم، میانِ این همه آدم که همه شانهبهشانهی یکدیگر و هیچکس نزدیکِ هیچ، دلم فقط به بودنِ تو گرم است و به معنای خیالانگیزِ بادبادک در نسیمِ عطرِ نفسهایت. ببین! روحم یک بادبادکِ ابریرنگی بود که رشتهاش در دستِ بادِ توست؛ باد که میآید، من بالا میروم؛ باد که میرود، من آواز میشوم. تو نسیم، من پرندهی کاغذیِ آسمانِ عاشقانهی تو؛ تو خاکِ آفتابخوردهی قلبِ من، من سیبِ رسیدهی درختِ انتظار، آویخته بر شاخهی اشتیاق.
هر شب، وقتی همهی ساعتهای جهان به خواب فرو میروند، قلبِ من ساعتِ تو را کوک میکند؛ بیعقربه، بیصفحه، فقط با صدای تو. و من درمییابم که در جغرافیایِ بیکران این دنیا، تو تنها مکانی هستی که نمیتوان به آن سفر کرد؛ چون تو آنجا نیستی که بروم، تو اینجایی که بمانم — در عمقِ همین رگ، در وسطِ همین حرف، در حاشیهی همین سکوتی که آغوشِ من است.
پس بمان، ای گرمایِ بیکنارِ من؛ بمان تا من هم بمانم. و اگر روزی از نسیم پرسیدند که رازِ پروازِ آن بادبادکِ خسته چه بود، بگو: "عشقی دور و بینهایت، که با یک نفس، همهی آسمانِ من را به پرواز درآورد."