
امان بده، ای سرابِ دلنشینِ غم
ای که بی امان، چون قطاری بی رد از بارانِ غم
بر گونههای یخ زدهٔ من گذر میکنی
با سرعتِ رودخانهای وحشی
سرسام آور، بی امان
از تلالوی آهنگینِ عشقی بی کران
رو به سرنوشتی بی فرجام رهسپار
ای قطارِ شبانه، ای چمدانِ بی مسافر
می ایستادی، کاش، یک بار، در ایستگاهی که نامش همنام من بود
کاش با آهی، با نگاهی، با تکانِ دستی از پنجره
از من، مسافرِ خستهٔ بی بلیت، می پرسیدی: کجا؟
من کجا؟ من در دهانِ باد گم شدم
من پُلی ام بی رود، سلامی بی جواب
من چتری برای بارانِ دیگری باز شدهام
اشک تنها سرمایهٔ من است
در نداریِ لحظهها، در بازارِ خالیِ شب
در غم ها که چون سیاه چادر، بر دوشم افتاده اند
بارانی بی کران از لبالبِ سرریزِ قلبِ شکستهام
و من، خیس از سر تا پا، هنوز تورِ نگاهم را
بر افق می اندازم، به امیدِ صید ماهیِ کوچکی از تو
عشق؟ عشقی بی کران، آن سان که اقیانوس
گنجایشِ ساحل را ندارد
و من در آن، غرقِ خویش، در پیِ سایه ریزی از دست
من تنهایی، شهرهٔ تنهاییام
در این هزارتو، نخ ریسمانم را گم کرده ام
تو مرا با خود بردی، ای سراب
هر چه نامِ تو در دهانم رقصید، تاولی شد
هر چه آهنگِ تو در گوشم نشست، سنگ شد
و من در سرزمینی که باران، مرزهایش را نمی شناسد
سایه ای شدم، که برایت خانه ساخته،
خانه ای از حروفِ نوازش، بی سقف، بی در
تاکه عابری، شاید، در آن پناه آورد
پس ببار
ببار ای غمِ بی مرز، من در آغوشِ تو گریه نمی کنم
من در آغوشِ تو، شعر می شوم
و رودخانه، اگر بی امان است، بگذار بی امان بماند
که من از همان روز نخست، دل به رود خانه ام
نه به ایستگاه
و اگر بارانی از من ماند، از پشت پلک های خیس
به آن پرندگان بی نام بگو
که در بارانِ من، جایِ پر زدن هست