
چای که دم میکشد، انگار زمان در فنجانهای چینیِ رویا، از تلاطم فرو مینشیند. عطر دارچین در فضای اتاق میپیچد، گویی تمامِ آن روزهای خاکستری و آن سردیِ بیرحمِ رفتارها، زیر بخارِ گرمِ این عشق آب میشوند. بیا، نزدیکتر؛ در این لحظه که سکوت، سنگینترین واژهی جهان است، بگذار کلاممان مثل رشتههای ابریشم، قالیچهای از نور ببافند بر کفِ هزارتویِ این اتاق.
از تکرار... از چرخهی بیپایانی که روح را خسته میکند. چیزی میدانی؟ زندگی، گاهی همان درِ بستهای است که بارها دستِ تقدیر به رویمان نقش زده، اما ما هنوز ایستادهایم. آن نگاهِ نمزدهات را به من بسپار؛ آن قطرههای الماسگون که تا صبح پندارها بر گونهات میلغزند، چیزی نیست جز شبنمِ برآمده از گُلی که در باغچهی جانت، در انتظارِ بهاری ابدی، تشنه مانده است.
شبهای طولانیِ افکار، همان دالانهای تاریکِ قصههای قدیمیاند که ستارهای در آن نمیتابد، مگر آنکه تو خود خورشید شوی. تا از این همه خاطرهیِ سرد عبور کنیم؛ نه با پای پیاده، که سوار بر بالهایِ نازک و رهاشدهیِ نسیم. سپیده که سر بزند، وقتی اولین پرتوهای خورشید، نقاب از چهرهیِ دشت برمیدارند، تمام آن آرزوهایی که در دل بود، مثل رنگهای زنده بر بومِ هستی پاشیده خواهند شد.
و تو... تنها قهرمانِ این قصهیِ پرواز میمانی. در این بازیِ کهکشانها که همه در پیِ گمگشتگانِ خویشاند، تو تنها حقیقتی هستی که من در تمامِ این پروازهای بیبازگشت، عاشقانه در آغوش میگیرم. بیا، فنجانت را پر کن؛ بگذار تلخیِ دنیا در گرمایِ این چای و شیرینیِ حضورمان، به شعری بلند بدل شود.
بگو برایم... در این سکوتِ عمیق، کدام آرزو در قلبت شعله میکشد تا آن را با نسیمِ سحرگاه یکی کنیم؟