امید آرزو

صبح‌بخیر، ای دوردست‌ترین عزیزِ من؛ ای که در پسِ تمامِ فاصله‌هایِ سرد و غبارآلود، هنوز چون گرم‌ترین معنایِ «نور» در رگ‌هایِ خیالم جاری هستی. تو که در آستانه‌یِ قلبم، همیشه همچون طلوعی پایدار هستی، بی‌آنکه نیازی به خورشیدی در آسمان باشد.

در این لحظه که سپیده در حالِ رنگ‌پاشی بر بومِ جهان است، من از دورترین نقطه‌یِ این کره‌یِ خاکی، قلبم را چون قاصدکی سپید و سبک‌بال به سویِ قلمروِ تو پرواز داده‌ام. می‌خواهم آن‌قدر اوج بگیرد تا به تلالویِ خورشیدِ نگاهت برسد و گرمایِ آن را به امانت بیاورد تا صبحِ آرزوهایِ امیدِ من، نه با نورِ معمولیِ صبح، و با لبخندِ تو آغاز می‌شود؛ لبخندی که معمارِ دوباره‌یِ روحِ من است.

من در این هزارتویِ بی‌رحم و پیچ‌درپیچِ سرنوشت، چشمانم را به بارانِ بی‌وقفه‌یِ اشتیاق آغشته‌ام. این ردِ نگاهِ بارانی، نه از سرِ اندوه، که نقشه‌یِ راهی است که بی‌وقفه به سمتِ تو می‌رسد. من در این جاده‌یِ مه‌آلود، میانِ دیوارهایِ سنگیِ روزگار، کورسویِ امیدم تنها به شوقِ دیدارِ توست. گویی سرنوشت، تار و پودی از هزارتو بافته است که تنها یک انتها دارد، و آن، رسیدن به «سرمنزلِ عشقِ» توست.

کاش بدانی که این دل، در میانه‌یِ این فاصله، هر صبح خود را به سمتِ تو می‌کشد؛ گویی تو قطب‌نمایی هستی که اگر نباشی، تمامِ جاده‌هایِ جهان به بیراهه ختم می‌شوند. من اینجا، در این کنجِ تنهایی، طلوعِ تو را نه در افق، که در عمقِ باورم تماشا می‌کنم؛ جایی که لبخندت، شکاف‌هایِ این مسیرِ پرپیچ را با جوانه‌ی عشق می‌پوشاند تا من، رهسپارِ جاده‌ای شوم که به حضورِ تو، به آغوشِ تو، و به معنایِ حقیقیِ بودن ختم می‌شود…