
در انزوایِ تلخِ میان حصارِ تنهایی، عروسکی بیجان، در گوشهای از قابِ چوبیِ اتاق، چشم به رویاهای دور دوخته بود؛ درست در همان نقطهای که هر سپیدهدم، تلالو و شکوهِ خورشید، با نگاهی دریایی و لبریز از مهر، به چشمانِ بیگناهِ دخترک جان میبخشید.
در کنار او، دستهای از گلهای سرخ بر لبهی تاقچه، همچون یادگاری از عشقی پنهانی در میان طوفانهای بیامانِ روزگار، قد کشیده بودند؛ گلهایی که عطرِ خاطرات را در سینه داشتند. نسیم، با نگاهی لرزان و پر از اشتیاق، از میان شکافِ در و پنجره، ردِ نگاهِ دخترک را جستجو میکرد و آن را به لبهای سرخ و لرزانِ عروسک میرساند.
لباسِ ظریف و رهایش، همچون پرِ بالِ یک پروانه در میان دستانِ نسیم، میرقصید و تاب میخورد؛ گویی میخواست با هر حرکتِ خود، دخترک را در میانِ آغوشِ تارهایِ فراموشی، از یاد بردنِ طعمِ تلخِ غربت و غصهیِ بیپناهی در خانهای که دیگر خانه نبود، در میانِ شکافهای دیوارِ تنهایی، آرام کند...