
میدانی در طلسمِ زیباییِ نگاهِ تو گم شدم؛
در میان دو آینهیِ خاموش که گویی آسمان، تمامِ ستارگانِ گمشدهاش را در آن پنهان کرده.
میدانم عاشقی، در این سرزمین، جرمیست شیرین؛
گناهی مقدس،
چون بوسهای که بر پیشانیِ غروب مینشیند،
چون شکفتنِ گلِ سرخی در سینهی سپید برف.
اما تو...
مرا بر دارِ ملامت میاویز،
مرا به جرمِ دوست داشتنت محکوم نکن.
من از خویش گذشتهام،
در آغوش تو افتادهام،
چنانکه باده در رگِ تاک،
چنانکه مه در آغوشِ جنگل.
شدهام عاشق و دیوانه،
مستِ خراباتِ نامِ تو؛
و هر شب،
چون شبگردی آواره که با فانوسی از نغمهی آوای
کوچههایِ ویرانِ خواب پرسه میزند،
در آینه، به تصویرِ تو میرسم
از تماشایِ آن همه ماهرویی،
فرو میریزم در خود.
عشقِ مرا
در شهر و کوی و برزن جار مزن؛
بگذار این آتشِ نجیب،
در محرابِ خاموشِ سینهام بسوزد.
بگذار این راز،
چون عطرِ بهارنارنج در نیمهشب،
نجواگونه چو نسیم پخش شود،
نه چون فریادی که سنگ و سایه را خبر کند.
تو که از رازِ دلِ این عاشقِ بیپناه باخبری،
تو که صدایِ شکستنِ صبرم را
از پشتِ لبخندهایِ خاموشم شنیدی،
بر عشقِ پنهانِ من
تهمتِ انکار مزن.
مگو که این شعله، وهمی گذراست؛
مگو که این اشک، بازیِ ابر با آیینه است.
تو خوب میدانی
که من هر شب
نامِ تو را چون دعایی سوخته
بر لبانِ تبدارِ جانم تکرار میکنم.
اگر دوست داشتنِ تو گناه است،
بگذار من پاکترین گناهکارِ این شهر باشم.
اگر دیوانگیست،
بگذار تمامِ عقلِ جهان
در برابرِ یک لحظه از خیالِ تو پر بکشد.
من از عشقِ تو
نه توبه میکنم،
نه میگریزم،
نه انکار.
فقط از تو میخواهم
مرا در هیاهویِ قضاوتِ این جهان
تنها نگذاری؛
مرا دار نزن،
وقتی تمامِ جرمم
این است که در ویرانههایِ دلم
برای تو
معبدی از نور ساختهام.