
اعتراف میکنم؛ و چه تلخ است اعترافِ نیمی که میخواهد نیمِ دیگرِ خود را در آغوشِ چیزها بیابد.
گاهی به سایهی ماندگارِ تو بر دیوار حسودی میکنم؛
به آن جایی که نگاهت لحظهای بر آن نشست و من،
خواهم از خانهی پنجرههای بستهی چشمم،
نشسته و فقط نظارهگرم.
به غبارِ نرمی که بر موهایت مینشیند و آرام،
بیآنکه اجازه بگیرد، بر لبانت میچرخد.
به باران که بیپرسش بر شانههایت بوسه میزند و
من، سرشار از هزار سؤالِ بیجواب،
در پسِ شیشهی این تنهایی خشکیدهام.
به آن روزنهای که صبحها
نخستین نگاهِ خوابآلودت را به سمت تلالوی آفتاب پشت شیشه میکشد،
و به آن کتابی که لبانت را با خود زمزمه میکند،
و به آن جادهای که در نبود تو، خالی است.
و بیش از همه،
به آن پیچک حیاط خلوتِ تنهاییام که در دستان نسیم میرقصد،
گویی رازی را میداند که من نمیدانم:
که تو همینجا در من ریشه داری،
و من، غافل از این همه،
به دنبالِ تو میانِ همهی چیزها میگردم.
و حتی به بادِ نمناکی که سهمی از تو دارد. اما نمیدانی
آن باد، منم؛ آن فنجان، منم؛ آن خیابانِ پردرنگ، منم.
همهی راههایی که از تو میگذرند،
مسیرهایی از برای رسیدن من به تو قد میکشند.
پس ارام باش، ای محبوبِ سالهای دور،
حسادت، لباسی است که از یقینِ دوستداشتن به تن کردهام،
تا شاید، یک لحظه،
چیزی از تو را آنقدر داشته باشم
که مرا به تو نزدیکتر کند
از آنچه هستم.