
شب، چون پیرهنی از مخملِ سیاه، بر شانههایِ جهان نشسته و من، هنوز در میانهیِ تلاطمِ خیال، گرفتارِ تلالویِ جادویِ نگاهِ تو هستم؛ همان نگاهی که چون ستارهای در چشمِ شب، راه را به گمشدگان نمایان میکند. من، این تصویر را به دستِ نسیمِ خاطره سپردهام؛ نسیمی که عطری از گندمزارهایِ دوردست با خود میآورد... عطری که در هر ذرهیِ آن، طعمِ طرهیِ موهای تو، چون طلایِ نابِ سپیدهدم، در میانِ باد میپیچد.
همانقدر زرنگار و باشکوه که ریشههایِ درختی کهنسال، در دلِ دیوارِ مخروبهیِ باغ، با غرور به زمین تکیه زده؛ استوار، پناهآور و پر از افسانهیِ گذشته. اما در عینِ حال، همانقدر پریشان و درهمشکسته، چون صدایِ نالهیِ باد که در میانِ شکافهایِ تنهیِ کرمخوردهیِ آن چنارِ تمامقد، نجوایی از رنج زیباتری میسازد.
تضادی برخاسته در شکوهِ یک درختِ کهن و لرزشِ یک برگِ تنها؛ ثباتِ یک کوه و پریشانیِ یک نسیم. تصویری از همان گندمزاری که در افقِ دور، و در میانهیِ تاریکی، تنها با عطرِ خود، به همه یادآوری میکند که حتی در اوجِ تنهایی، میتوان در میانِ شکافهایِ تنهیِ کرمخوردهیِ زندگی، موسیقیِ عاشقانه یافت.