
موسیقی ملایم و اندکی متفکرانه آغاز میشود، حس تلاش برای تغییر و مواجهه با درون را دارد)
گوینده (صدای آرام و کمی خسته) :
هشت جلسه…هشت نبردِ طولانی درونم. هر بار، با وجودِ سختیِ فراوان، او با صبری عجیب، درمان را با فشردگی انجام میداد. میگفت: «نمیخواهم زیاد اذیت شوید.» حرفهایش، حتی وقتی با خستگیِ او همراه بود، با آن لحنِ آرام و اطمینانبخش، مانندِ مسکنی بر دردِ ناشی از ناهماهنگیِ درونم بر وجودم مینشست. او کار را مرحلهبندی میکرد تا من کمتر رنج بکشم. صبر و همدلیاش مثالزدنی بود. علاوه بر بیمارانش، که باعث می شد برخی بیماران دیگر هم تمایل به درمان توسط او پیدا کنند؛ ولی با قوانین سختگیرانه کلینیک امکانپذیر نبود. در رابطهی گفتگوهایش با دستیارش همواره تلاش در کمک کردن او داشت و با سایر افراد هم بسیار متواضع و خوشبرخورد بود.
(افکت – صدای ظریفِ کارِ دندانپزشکی، مانندِ مته یا ابزار، در پسزمینه شنیده میشود. بسیار ملایم.)
گوینده:
گاهی این صبر، با تلخی همراه بود. وقتی برایِ استراحت میخواستم سریعتر بلند شوم، قاطعانه میگفت: «اینهمه صبر کردید، یک مقدارِ دیگر هم بمانید.» گویی میخواست مرا در فضایی نگه دارد که در آن، حسِ زنده بودن را تجربه میکردم.
توصیهها تغییرکرده بود. دیگر نیازی به آموزش نبود؛ او مرا به عنوان یک "همکار" در این نبرد پذیرفته بود. وقتی گفت : «شما که دیگر خودتان بهتر میدانید چه کار کنید!» هم تشویق بود و هم کنایهای تلخ بر عدمِ رسیدگیِ پیشینِ من.
(افکت – صدای کوتاه،آرام و ناگهانیِ خنده از گوینده، که بلافاصله با صدای آب و ابزار خفه میشود.)
گوینده:
هنگامِ آمادهسازی برایِ دندانِ چهارم، خندید و گفت: «فکر کنم باید تمامِ دندانهایتان را عصبکشی کنیم!» و من، با لولهی آب در دهان، ناخودآگاه خندیدم. خندهای که نشان میداد هنوز قدرتِ یافتنِ لحظهای شادی را در کنارِ سختیها دارم، حتی در دلِ این روندِ درمانیِ طولانی.
(افکت – مکث کوتاه.صدای نفسِ گوینده.)
گوینده:
صداقتِ افراطیِ من، بزرگترین خلعِ امنیتیام بود. وقتی پرسید: «اصلاً نخ دندان استفاده میکنید؟» و من صادقانه با تکان دادنِ سر گفتم: «نه، » احساس کردم چقدر نابالغ و بیمسئولیت در برابرِ او جلوه کردهام. چرا باید این رازِ ساده را به او میگفتم؟
(افکت – صدای قدمهای گوینده که در راهرو قدم میزند. کمی مردد.)
گوینده:
قبل از جلسهی آخر، وقتی مرا در راهرویِ انتظار دید، با لحنی آرام و کمی متعجب پرسید: «شما با من وقت دارید؟»با شرمندگی سرم را پایین انداختم و گفتم: «متأسفانه، بله.» در جوابم لبخند زد و با همان لحنِ آرام و دلگرمکننده گفت: «چرا متأسفانه؟» من در جوابش، با احساسِ عمیقِ شرمندگی گفتم: «چون همش مزاحم شما میشوم.» او دوباره با همان لحن و لبخند جواب داد: «وظیفهست.» نمیدانم چرا… شاید در برابرِ عظمتِ حضورش که در تواضعش پنهان بود، احساسِ ناتوانی میکردم. ناتوان از ابرازِ وجود و…
(افکت – صدای آرامِ ادامهی کارِ دندانپزشکی. موسیقی ملایمتر میشود.)
گوینده:
هشت دندان، هشت پیروزیِ تلخ. سهمِ بیمه تمام شد و هزینه آزادی برای دو دندانِ آخر جداگانه پرداخت شد. او تأکید کرد که روکشها باید سریعتر انجام شوند. وقتی پرسیدم کدام را اول؟ گفت: «میتوانم همهی آنها را در یک جلسه انجام دهم، اما بهتر است برای این سه دندان عجله کنید.»
(افکت – موسیقی کمی تغییر میکند، حس آمادگی برای یک چالش و تغییر درونی را القا میکند.)
راوی :
پیش از جلسهی روکش، با او در مورد اینکه هیچ سالی اینقدر دندانپزشکی نیامده بودم صحبت کردم. او با نگاهی متأثر گفت: «بله، همینگونه است. وقتی به دندانپزشکی مراجعه میکنید و میآیید، باید ادامه دهید.» این جمله، گویی مهرِ تأییدی بود بر این سفرِ اجباری و ادامهدار.
(افکت – صدای رفت و آمد در پذیرش، صدای پلهها. کمی شلوغیِ محو در پسزمینه.)
گوینده :
آن روز دورکار بودم و برخلافِ همیشه با لباسهایی متفاوت به کلینیک رفتم.
آنجا گویی دنیا به گونهای دیگر ورق خورد. مسئولِ پذیرش، که دیگر مرا باید میشناخت، با چشمانی سوالی پرسید: «ببخشید، شما چه کسی هستید و با چه کسی وقت دارید؟»
(افکت – سکوتِ کوتاه.سپس صدای تنفسِ عمیقِ گوینده.)
گوینده :
آن لحظه، آینهای در برابرِ صورتم قرار گرفت. این تغییرِ ظاهری، تنها برایِ خودم آنقدر قابلِ توجه نبود، بلکه برایِ دیگران هم قابلِ لمس بود. برایِ من، تلاشی بود اندک برایِ بازگشت به آن بخشی از وجودم که فکر میکردم آن هم مانندِ کلماتم در من مرده است. اعتماد به نفسی که دوباره داشت حتی در تغییرِ ظاهرم شکل میگرفت.