
افکت_ آرامشی همراه با ذوقی توصیف ناپذیر)
میلی تازه به بودن و دیده شدن داشتم. لبخندی از سرِ رضایت زدم و گفتم :«من خلیلی هستم… با دکتر بابایی وقت داشتم.» وقتی دوباره به پذیرش مراجعه کردم، گفتم:«شما هم من را نشناختید، درست است؟» او تأیید کرد. تأییدِ این تغییر،به اندازهی زیباییِ دوبارهای که در خودم حس میکردم، برایم شادیآور بود.
(افکت – موسیقی کمی متوقف میشود،یا بسیار آرام میشود،حس انتظار و مواجهه. صدای قدمهای آرام دکتر بابایی که از پلهها پایین میآید.)
گوینده:
درست در همان لحظه که سعی کردم وانمود کنم همه چیز عادی است،دکتر از پلهها پایین آمد.او که قبلش مشغول صحبت با همکارانش بود، شاید متوجه حضورم نبود.من،با ظاهری متفاوت که برخلافِ همیشه آمده بودم،ناگهان در برابرش قرار گرفتم.
(افکت–موسیقی دوباره با ملایمت آغاز میشود،حس بازتاب و اندیشیدن به درون را دارد.)
گوینده:
با دیدنِ او،تمامِ آن تلاشها برایِ عادی بودن به حسی گنگ تبدیل شد. من نمی توانستم به کسی بفهمانم در من چه می گذرد، چون من حتی یارای آن را نداشتم که آن را برای خودم توضیح دهم. سرم را پایین انداختم. نمیدانستم آن لحظه که مستقیم روبرویِ من ایستاده بود، آیا او هم متوجه شد، متعجب شد، یا مانندِ همیشه، بیتفاوت و حرفهای تنها به کارش فکر میکرد.
(موسیقی به آرامی محو میشود.)