
(افکت – فضای آغاز: صدای ملایم و مداوم مته دندانپزشکی، که رفتهرفته آرامتر و محوتر میشود. صدای کشیده شدن آرام ابزار. نفسهای عمیق و کمی لرزان گوینده.)
گوینده – ابتدا کمی مضطرب، اما با نوری از امید:
آن روز، در میانهی هیاهوی شهر و نگرانیِ دندانهایم، آشناییام با دکتر بابایی عمیقتر شد. وقتی صندلی را تنظیم کرد و آمادهی شروع درمان شد…
و با "بسم الله" کارش را آغاز کرد…
حسی از امنیت و آرامش، که از کلینیک و برخوردِ اولیهاش دریافت کرده بودم، قابل توجه بود. گویی در آن لحظه، ترسهای دیرینهام کمی کمرنگ شدند.
(افکت – صدای کوتاه و تیز مته، ناگهان صدای سوزن و تزریق مایع بیحسی. نفس کوتاه و بریدهی گوینده.)
گوینده:
اما با شروعِ تزریقِ بیحسی…
احساسِ ناخوشایندِ درد و لرزشِ قدیمیِ مربوط به بیماریام دوباره در دستانم شروع شد. تجربهای دردناک که باعث شد در روندِ درمان، و حتی در تصوراتِ قبلیام، کمی تردید کنم.
(افکت – صدای آرام و مودبانهی دکتر بابایی در پسزمینه، اما با اندکی فاصله، انگار از اتاق مجاور.)
گوینده:
در طولِ جلسات، برخوردِ دکتر با من، گرچه مودبانه بود، اما نشان از فاصلهای حرفهای داشت؛ چیزی که شاید قبلاً در جاهای دیگر به این وضوح متوجهش نشده بودم. وقتی مشکلِ چسباندنِ روکش مطرح شد، او از همکارِ مسنترش خواست تا آن را رفع کند. این اقدام، هرچند کار را راه انداخت، اما مرا به فکر فرو برد که آیا این یک اقدامِ صرفاً حرفهای بود یا فراتر از آن؟ انگار در این فضا، همه چیز بسیار دقیقتر، با حفظِ سلسله مراتب و فواصلِ حرفهای بیشتری انجام میشد.
(افکت – صدای قدمهای گوینده که در سالن انتظار راه میرود، سپس مکث. صدای گامهای آرام دکتر بابایی که نزدیک میشود.)
گوینده:
در دومین جلسه، وقتی از دردِ شدیدم، حتی با وجودِ تزریقِ بیحسی، گفتم…
دکتر با لحنی که بیشتر نشان از دلسوزی و درکِ چالشِ درمان داشت تا کلافگی یا بیتجربگی، به وضعیتِ من واکنش نشان داد.
دکتر بابایی – با صدایی آرام، دلسوز و در عین حال حرفهای:
اینطور نمیشود. شما جلسهی قبل هم دچار مشکل شدید.
(افکت – مکث کوتاه. نفس عمیق و کمی شرمگین گوینده.)
گوینده:
با خجالت، سختیِ تحملِ درد را توضیح دادم. او با صبر و حوصله، دلیلِ احتمالیِ عدمِ پاسخدهیِ کاملِ بیحسی را توضیح داد و اشاره کرد که دوزِ بیشتری لازم نیست، چون شاید حتی دستیارش هم بتواند تزریق را انجام دهد. این برخورد… شاید حسی که در تصورم از او بود را کمی کمرنگ کرد. ولی او با دقت و تمرکز، کار را به اتمام رساند.
(افکت – صدای گامهای گوینده که به سمت دفتر مدیر میرود، انگار شاگردی پشیمان. لحن صدای گوینده مردد.)
گوینده:
پس از اتمامِ کار، برای گرفتنِ نسخه به او در بخش استراحت مراجعه کردم. او با روی باز و اطمینان گفت: «نیازی به نسخه نیست، داروخانه هماهنگ است.» این بروزِ اطمینان و هماهنگیِ درونیِ او، مرا دوباره آرام کرد.
(افکت – سکوت کوتاه. سپس موسیقی ملایم و تأملبرانگیز آغاز میشود. آرام، بدون اضطراب.)
گوینده – با لحنی واقعگرایانه و درکشده:
جلساتِ بعدی، روندِ درمانی را به مراتب راحتتر طی کردیم. دکتر بابایی توضیح داد که گاهی تداخلاتِ دارویی یا حتی شرایطِ فیزیولوژیکیِ فرد میتواند بر روندِ درمان تأثیر بگذارد. من به او اطمینان دادم که طبقِ دستوراتش عمل کردهام تا روندِ درمان به بهترین شکل پیش برود.
(افکت – صدای آرام و متمرکز دکتر بابایی در پسزمینه. صدای ملایم ابزار دندانپزشکی، اما این بار با حس احترام و درک حرفهای در صدای گوینده.)
گوینده:
در طولِ درمان، نگاهِ من دیگر نه به دنبالِ هراس از دندانپزشکی و قضاوت دربارهی رفتارِ حرفهایاش بر اساسِ احساساتم، بلکه به سمتِ تمرکزِ عمیقِ او بر کار بود. او با جدیت و تعهد، تمامِ حواسش را به نجاتِ دندانِ من معطوف کرده بود. این تلاشِ بیوقفه و مهارتِ او در کارش، آن چیزی بود که بیش از هر چیز برایم مهم بود و من از روز نخست بدنبال آن بودم. او فراتر از هر چیزی، درگیرِ وظیفهی اصلیِ خود، یعنی درمانِ من بود. و این… اصلی عمیق و ارزشمند دربارهی حرفهایگری و تعهد بود که او با تمامِ وجود در کارش نمایان میساخت. در حضورش گرما و آرامشی عمیق بود.
و به گونه ای دیگر در دلم نشسته بود. گویی در باطن او چیزی بود، که مرا صدا می زد و از جنس باور من بود. انگار سالها می شناختمش.
(موسیقی کمی بلندتر میشود و سپس به آرامی محو میگردد، حس رضایت و آرامش پایدار باقی میماند.)