آخرین برگ

پاییز، آن هنرمند زیبای غریب با غمی لطیف و انگشتانِ مه‌آلودش بر شیشهٔ جان‌ها می‌نوازد. نسیم که می‌وزد، تنها برگ‌ها را از شاخه نمی‌کند، بلکه پرده‌ها را از جلوی چشمِ حافظه کنار می‌زند تا ناگهان، خود را در میانه‌یِ یک «تعلیقِ ابدی» بیابی. گویی زمان، در این فصل، از حرکت باز ایستاده؛ نه به معنایِ توقف، که به معنایِ نفس کشیدنِ آهسته‌ای در میانه‌یِ یک تپش.

وقتی برگ‌های طلایی و مرده، با رقصِ بی‌جانِ خود به زمین می‌رسند، در هر سقوط، روایتی از گذرِ زمان را بازگو می‌کنند. انسان، در آن لحظه‌یِ فرونشست نور، ناخواسته به سویِ رخنهٔ خاطرات روان می‌شود. ناپایداریِ زندگی، همچون سایه‌ای بلند در غروبِ خزان، بر تمامِ وجودِ آدمی سنگینی می‌کند؛ گویی هر آنچه ساخته‌ایم، هر آنچه دوست داشته‌ایم، در حالِ تبدیل شدن به توده‌ای از برگ‌های فروریخته بر مسیرِ فراموشی است.

اما در این میان، آنجا که تنهایی، چون قلعه‌ای از سکوت، دورِ تو را فراگرفته است، معجزه‌یِ قلبِ تو آغاز می‌شود. وقتی تپش‌های معنادارِ قلبت، از سرِ دلتنگی، برای یافتنِ ردی از یک خاطره‌یِ گمشده دست به خیال می‌زند، آسمانِ بارانی، دیگر تنها یک پهنه‌یِ خاکستری نیست.حالا با قلم‌مویِ عشق، ناپایداری‌هایِ خزان را در قابِ آسمان رنگ می‌زنی. از آن «نداشته‌ها»، از آن باغچه‌یِ خزان‌زده‌یِ تنهایی، مفهومِ تازه‌ای از امید می‌آفرینی؛ امیدی که نه از جنسِ بقا، که از جنسِ رستاخیزِ معناست.

بنگر به آن درختانِ عریان! در این فصل، بیش از هر زمان دیگری، حقیقتِ خود را فریاد می‌زنند. عریانی‌ای، نه از سرِ بی‌پناهی، که از سرِ صلح با حقیقت. و در این میان، تنها یک تصویر در چشمِ تو جان می‌گیرد: تنها یک برگِ باقی‌مانده، که همچون یک نقاشیِ باشکوه، بر تختِ روانِ آسمان، در حالِ رقص است. این برگ، تنها جزئی از طبیعت نیست؛ او تنها هنرِ باقی‌مانده از یک فصل است که با تمامِ شکوهِ خود، بر شکستی ظاهری، پیروز شده.

آن زمان که در این خلوت، با عشق، برگِ تنها را به تماشایِ تمامِ جهان فرا می‌خوانی. در می‌یابی حتی عریان‌ترین لحظاتِ تنهایی، وقتی همه چیز فرو می‌ریزد، می‌توان با چشم‌هایِ خیال، از میانِ تپش‌هایِ اندوه، پلی از نور به سویِ بی‌پایان ساخت. پاییز، در واقع، فصلِ رنگ‌آمیزیِ دوباره‌یِ روح با رنگ‌هایِ مرده اما پرمعنایِ عشق است؛ فصلی که در آن، تنهایی، تنها بستری است برایِ تماشایِ رقصِ آخرین برگ بر تختِ آسمان.