
ای جانِ پنهان در پستوخانهی جانم، ای که از میانِ هزارتویِ منطق و تبارِ عقل، راهِ رستگاریام را به سویِ بیمنطقیِ مستانهی خود گشودی...
در آن روزِ بیثبات که دل، بیهیچ دلیل و بیهیچ کلامی، تو را در غبارِ نیاز جستجو میکرد، دریافتم عشق، نه یک انتخاب، که یک رهاییست؛ یک فنای شیرین! فهمیدم عشق یعنی آنجا که مرزِ میانِ «من» و «تو» فرو میریزد و من، برای آنکه جزئی از وجود تو باشم، از خودم میگذرم.
ذهنِ من، آن معمای سخت و پیچیده، در برابرِ لطافت نسیم وجودِ تو، به زانو درآمد. هزارتویِ فکرم، با تمامِ پیچوخمها و راهکارهایِ بیپایانش، در برابرِ حقیقتِ تو به چالشی بیپایان فروافتاد؛ چالشی که هیچ پاسخِ منطقی در آن نبود. چرا که تو، ردی از عبورِ خیالِ من بودی؛ خیالی که چنان در من رخنه کرده، دیگر مرز میانِ «بودن» و «خیال مستانه» از میان رفته. تو پایانِ این راه هستی، اما نه پایانی که به آرامش ختم شود، بلکه پایانی که به سرگردانیِ بینهایت در اقیانوسِ بیکرانه به تو میرسد؛ سرگردانی که تنها معنایِ حقیقیِ زندگی در آن یافت میشود.
من تو را از میانِ خاکسترِ وجودم، با آتشِ سوزانِ عشق، به یک «گلِ سرخِ جاویدان» بدل کردم. تو را نه برای نقاشی تصویر آرزو، که برای پناه دادن برگزیدم. تو را در پستوخانهیِ تاریک و تنهای قلبم پنهان کردم؛ در آن گوشهیِ دنج که سایهیِ هیچ نگاهی به آن نرسد. میخواهم تو، تنها رازِ من باشی، تنها عطری که در تنهاییِ من میپیچد. نمیخواهم هیچ غریبهای، هیچ نگاهی، حتی با عطرِ خیالی تو، قدم به این حرمسرایِ آراسته به خیال و تنهاییِ من بگذارد. تو تنها مالک آنی، تنها ساکن و تنها معنایِ این مأمنِ بیکران هستی وجود من.