
*سفر به درون دفترچه*
الکس تصمیمش را گرفت و دست الکسیس را محکم گرفت.
هر دوی انها روی میز و بالای دفترچه ايستاده بودند ناگهان دفترچه شروع به درخشیدن کرد و نور هایی شبیه به شفق قطبی از آن بیرون امد و دور تا دور انها چرخید.
الکسیس با هیجان ، انگار که به معجزه ایی نگاه میکند:<< آماده ایی؟ این تنها راهیه که واقا میتونی لمسش کنی. >>
الکس نفسش را در سینه حبس کرد. ترس همیشگی اش، ان دیواری که دور خودش کشیده بود، میخواست او را عقب نگه دارد. اما وقتی به الکسیس نگاه کرد که با چشمانی درخشان به شفق های قطبی اطرافشان خیره شده بود، چیزی در وجودش تکان خورد.
او به ارامی دستش را جلو برد و به غبار ستاره ایی دست زد.
ناگهان، همه چیز چرخید.
کف اتاق ناپدید شد. انها در فضایی قرار داشتند که نه بالا داشت و نه پایین.
همه جا پر از رنگ های نیلی، ابی و طلایی بود. آنها روی سطحی ایستاده بودند که شبیه به ابر ها بود. خیلی نرم و پفکی.
الکس سرش را بالا گرفت و چشمانش گرد شد.
ستاره ها انقدر نزدیک بودند که انگار میشد با دست انها را چید.
الکس با صدایی لرزان گفت:<<این .... این همونجاییه که همیشه تصور میکردم.
اونقدر بزرگ و بی انتهاست که هیچکس نمیتونه توش احساس تنهایی کنه. >>
الکسیس در حالی که به سمت لبه ی ابر می دوید، موهای بلندش در نسیمی که بوی کهکشان می داد، رقصان بود. او ایستاد و دستهایش را برای اسمان باز کرد و با لبخندی شیطنت امیز گفت:<<شاید چون خودت خالقشی!>>
الکس با هیجانی که در چشمانش موج می زد بلند می خندید و می گفت :<< آرههههه ! من خالقشم !هاهاهاهاهاهاها!>>
الکسیس به دوردست اشاره کرد؛جایی که شهری از نور محض روی تکه ایی ابر عظیم بنا شده بود. برج هایی بلند که از ستاره های دنباله دار ساخته شده بودند ، تا بی کران بالا میرفتند.
الکس لبخندی شیطنت امیز با قیافه ایی جدی به خود گرفت و گفت :<< بزن بریم !>>
این اولین باری بود که الکس حس خنده های واقعی را پس از چند سال تجربه می کرد. او واقا هیجان زده بود.
اما ناگهان ترسی وجود الکس را گرفت. او ایستاد. لبخندش محو شد.
الکسیس که متوجه شد او ایستاده رو به الکس با قیافه ایی متعجب ایستاد و گفت :<< هی چیزی شده ؟ >>
الکس به ابر های زیر پایشان نگاه می کرد و با صدایی که به سختی شنیده می شد گفت :<< میترسم. >>
الکسیس : << چی ؟ >>
اینبار الکس بلند تر گفت :<< الکسیس من واقا میترسم !
اگه همه چیز بدتر بشه چی ؟
میترسم اگه این سکوت و بشکنم دیگه هیچی مثل قبل نشه. اگه .... >>
الکسیس وسط حرفش پرید و با قیافه ایی جدی و ملایم به آرامی چانه الکس را بالا گرفت و گفت : منم نمیدونم. ولی تا وقتی که امتحانش نکنیم نمیدونیم چی میشه !
قلبت بهت چی میگه ؟ >>
الکس به صورت الکسیس و ستاره های اطرافشان نگاه میکرد به موهای الکسیس که نسیمی ملایم و لذتبخش انها را تکان می داد.
الکس گفت :<< قلبم خیلی هیجان زده است و با تمام وجودش اینجا رو میخواد ! ولی یه ترسی مدام داره من و نگه میداره. >>
الکسیس :<< الکس گاهی وقتا برای اینکه بتونی زندگی کنی و از اینکه زندگی می کنی لذت ببری باید به ندای قلبت گوش بدی.
هیچکس نمیدونه ته این زندگی چی میشه یا قراره چطوری تموم بشه. تنها کاری که میتونی بکنی اینه که به بهترین نحو بگذرونیش طوری که پشیمون نشی !
من نمیگم زندگیتو بزار کنار و فقط توی رمان هات زندگی کن. نه. ولی آدما گاهی وقتا هم به استراحت احتیاج دارن تا دچار فرسودگی روحی نشن. به خودت نگاه کن.
الان که میخندی خیلی زیبا به نظر میرسی.
فکر میکنی چرا ؟ چون خنده های واقعیت دارن بر میگردن.
اگه نظر من و میخوای هیچ چیز نباید مثل قبل بمونه.
حالا بهم بگو میخوای به ترست گوش بدی یا ندای قلبت ؟ >>
الکس چشمهایش را به چشم های درخشان الکسیس دوخت.
ترس هنوز مثل یک سایه ی سیاه پشت گردنش بود ، اما ندای قلبش ، بلند تر و شفاف تر از هر وقت دیگری فریاد میزد.
آن لبخند محوی که روی لب هایش نشست ، دیگر از جنس آن لبخند های مصنوعی نبود ؛ این لبخند، بوی شروع یک طوفان را می داد.
در مرز میان بی کرانگی ستاره ها و شکوه شهر نور ، ایستادند. رو به روی آنها دروازه ایی عظیم از جنس پرتو های متراکم درخشان خودنمایی میکرد.
سلام دوستان !
امیدوارم از این پارت هم لذت برده باشید بابت هفته پیش متاسفم سرم خیلی شلوغ بود ><