
در خانهای بزرگ شده بودم که قانونش یک جملهی ساده بود: از همه چیز بترس تا اشتباه نکنی.
پدر و مادرم هر دو معلم بودند. در خانهای بزرگ شدم که زندگی در آن شبیه یک فرمول از پیشنوشتهشده بود: درس بخوان، مدرک بگیر، ازدواج کن، بچهدار شو و در نهایت در خاکستریِ روزمرگیِ زندگیِ معمولی محو شو. حتی زمانی که یک نوجوان بودم، میتوانستم خفگیِ نهفته در این سیستم را با تمام وجود حس کنم.
وقتی هفدهساله بودم، به نزدیکانم می گفتم: «دوستپسر داشتن هزار برابر بهتر از ازدواج است.» در آن لحظه فکر میکردم میدانم چه میگویم. اما نمیدانستم.
سالها طول کشید تا بفهمند ترسِ اصلیام دقیقاً کجا پناه گرفته بود.
وقتی وارد دانشگاه شدم، ظاهر و فیزیکم هیچ تناسبی با استانداردهای اطرافم نداشت. با قد ۱۸۲ سانتیمتر، تنها ۵۸ کیلوگرم وزن داشتم. برای بیشترِ دخترها، من عملاً وجود نداشتم؛ نامرئیِ مطلق.

میتوانستم با صحبت کردن توجه کسی را جلب کنم، دیگران را بخندانم یا برای مدتی کوتاه ارتباط بسازم. اما ظاهرِ بازی را نداشتم. ارتباطاتم کوتاهمدت بودند، شکننده، بیفرجام و سریع از هم میپاشیدند. فشارِ نادیدهگرفتهشدن، طرد شدن و تحقیرهای خاموش، آرامآرام مرا به قعرِ یک افسردگیِ دو ساله کشاند.
آن سالها تاریک بودند. آنقدر مضطرب و بیاعتمادبهنفس شده بودم که فکر کردن به یک پیادهرویِ ساده با یک دختر، استرسم را به سقف میچسباند. کارهای احمقانهای از سرِ ترس و پنیک انجام دادم که ترجیح میدهم به جای تکرار کردن، فقط به یادشان بیاورم. به تهِ خطِ بیاعتمادی رسیده بودم. و دقیقاً همانجا، در نقطهی صفر، همهچیز تغییر کرد.
به جای زانوی غم بغل گرفتن و غرق شدن در ترحم به خویش، تصمیم گرفتم خودم را از آوارها بالا بکشم.
پا گذاشتم توی باشگاه.
شروع کردم به خوردن، به ساختن، به تمرین کردن.
آرامآرام بدنم تغییر کرد. از ۵۸ کیلوگرم رسیدم به ۸۳ کیلوگرم. بدنم قویتر شد، استایلم تغییر کرد و با گذشت زمان، حتی چهره و نحوهی حضورم در فضا عوض شد. سنگینتر، محکمتر، بااعتمادبهنفستر و مردانهتر راه میرفتم.
و آنوقت اتفاقی افتاد که شبیه یک شوخیِ عجیب بود: دنیا دوباره نگاهم کرد.

وقتی در خیابان راه میرفتم، تفاوتِ نگاهِ زنها را به وضوح میدیدم. توجه شکلِ دیگری به خود گرفته بود. حتی همان دخترِ دانشگاهی که سالها پیش بدون نیمنگاهی از کنارم رد شده بود، روزی در خیابان مسیرمان به هم خورد. چشمانش برق زد. غافلگیر شده بود. سعی کرد طوری سلام کند که انگار خیلی اشتیاق ندارد. اما من؟ دیگر به آن نگاه نیازی نداشتم. از کنارش گذشتم، انگار که او را برای اولین بار در زندگیام میبینم؛ مثل یک غریبهی کامل.
آدمها به دلایل زیادی تن به ازدواج میدهند: عشق، همراهی، تشکیل خانواده، بچهدار شدن.
اما گاهی، در عمیقترین لایههای زیرینِ این دلایل، چیز دیگری پنهان است: ترس از تنهایی. بعضیها به یک رابطه پناه میآورند چون سکوتِ درون برایشان غیرقابلتحمل است. بعضی دیگر به امنیتِ یک تعهدِ رسمی نیاز دارند تا بالاخره خیالشان راحت شود. گروهی هم صرفاً همان مسیری را میروند که همهی اطرافیانشان رفتهاند.
اما من یاد گرفته بودم چطور با تنهاییِ خودم زندگی کنم. سالها جنگیده بودم، خرد شده بودم، از نو ساخته بودم و مسئولیتِ مطلقِ زندگیام را به دوش کشیده بودم. حالا چطور میتوانستم با میلِ خودم، کلیدِ این آزادیِ به سختیبهدستآمده را پس بدهم به همان سیستمی که تمامِ عمر برای فرار از آن دویده بودم؟
برای بعضیها، ازدواج یعنی اوجِ آزادی و پناهگاه. اما برای من معنای کاملاً متفاوتی دارد: یک ساختارِ مهندسیشده از انتظارات. مجموعهای از قوانینِ نانوشته و ترسهایی که آرام و بیصدا، زیرِ نقابِ «مسئولیت» پنهان شدهاند. باید به شکلِ خاصی رفتار کنی، خواستههای مشخصی داشته باشی، در سنینِ معینی به خط پایانهای از پیشتعیینشده برسی و اگر خلاف این جریان شنا کنی، سوالپیچت میکنند:
چرا ازدواج نمیکنی؟
کی بچهدار میشوید؟
منتظرِ چه هستی؟
انگار در این دنیا، کسی که تنهایی را انتخاب کرده باشد، لزوماً چیزی کم دارد. اما اگر هیچچیز گم نشده باشد چه؟ اگر کسی صرفاً نوعِ پاکیزهتر و آرامتری از زندگی را انتخاب کرده باشد چه؟
تنهایی برای من یک اتاقِ خالی و تاریک نیست؛ تنهایی خلوتگاهی است که در آن بالاخره میتوانم صدای افکارِ خودم را بشنوم. مجبور نیستم نقش بازی کنم، کسی را تحت تأثیر قرار دهم، یا مدام به جهان اثبات کنم که به اندازهی کافی خوب هستم. آن درس، سالها از من زمان گرفت و بهای سنگینی برایش پرداختم. به همین خاطر است که آن را ارزان نمیفروشم.
نمیدانم روزی نظر من دربارهی ازدواج تغییر میکند یا نه. شاید بله، شاید هرگز. اما این را خوب میدانم که چرا چنین تصمیمی گرفتم. این انتخاب نه از سرِ این بود که کسی مرا نمیخواست، نه به این خاطر که نمیتوانستم کسی را پیدا کنم، و نه از روی ناتوانی در عشق ورزیدن.
این انتخاب یک دلیلِ ساده داشت: بعد از سالها تلاش برای به دست آوردنِ آزادی، بالاخره از از دست دادنش ترسیدم.
شاید دلیلِ اصلی اینکه هرگز ازدواج نکردم همین باشد. نه ترس از عشق؛ بلکه ترس از بازگشتن به قفسی که برای بیرون آمدن از آن، تمامِ جوانیام را قمار کرده بودم